Auteur: vps230265

  • Het Guillain-Barré syndroom

    Het Guillain-Barré syndroom

    “IK HAD AL SNEL HET GEVOEL HIER KAN IK ECHT WAT MEE”

    Veel mensen ervaren in hun leven wel eens pijn of vermoeidheid. Veel oorzaken zijn gemakkelijk herleidbaar en met de juiste remedie kan men weer spoedig, zonder serieuze klachten verder leven. Het gebeurt echter soms dat die klachten zo langdurig en ernstig zijn, dat deze het leven van de patiënt volledig beheersen. Niet zelden start dan een haast eindeloze zoektocht naar het vinden van de juiste behandelaar of instantie die helpt om de pijn of vermoeidheid te verlichten.

    Revalis in Den Bosch heeft zich ontwikkeld tot een interdisciplinair specialistisch centrum dat succesvol zorg biedt aan patiënten met complexe chronische pijn- en/of vermoeidheid. Revalis werkt vanuit het biopsychosociaal model en heeft zich tot doel gesteld de kwaliteit van leven van hun patiënten te verbeteren. Afhankelijk van de oorzaak van deze problemen volgen patiënten een traject poliklinische revalidatie of een traject medische psychologie. Oud-patiënte Stephanie (32) uit Geldermalsen is een van de patiënten die echt baat vond bij de zorg die Revalis biedt.

    HET GUILLAIN-BARRÉ SYNDROOM (GBS)

    In heel veel dingen zat het leven voor Stephanie mee. Gelukkig getrouwd, moeder van een gezonde peuter en 35 weken zwanger van de tweede, een mooie baan als kandidaat-notaris, toen ze plotseling ziek werd. Het bleek een auto-immuun aandoening die een aanslag pleegde op haar zenuwstelsel en daarmee haar wereld compleet op z’n kop zette. Het werd gediagnosticeerd als het Guillain-Barré syndroom (GBS).

    De ziekte zorgde in een mum van tijd onder andere voor een dubbelzijdige gezichtsverlamming en spierzwakte in haar hele lijf. Net als veel patiënten herstelde Stephanie grotendeels van GBS, maar hield wel restverschijnselen. Het grootste struikelblok bleef een sterk verminderde conditie en ernstige vermoeidheid die haar leven beheerste.

    ENERGIENIVEAU VAN EEN OUD OMAATJE

    Stephanie vertelt: “Als ik terugkijk op de afgelopen twee-en-een-half jaar kan ik het niet anders omschrijven dan chaos, onrust en een enorme opgave om als moeder van een gezin de dag door zien te komen. Dankzij veel therapie is de spierzwakte inmiddels zo goed als verdwenen en ook m’n gezicht doet weer grotendeels wat ik wil. Wat wel overbleef was een energieniveau van een oud omaatje. Alleen ben ik nog maar 32 jaar en heb ik inmiddels een kleuter en peuter om voor te zorgen.

    Tot eind vorig jaar merkte Stephanie dat zij fysiek nauwelijks nog herstelde: “Mijn focus was, onbewust, vooral gericht op alles wat me niet meer lukte en wat ik allemaal niet meer kon. Ik verzon telkens weer een behandeling of therapie waarvan ik dacht dat het me weer vooruit zou helpen, hartstikke vermoeiend zie ik nu achteraf. Ik was zo boos maar kon niemand de schuld geven, het voelde alsof mijn lijf me in de steek liet. Omdat ik enorm weinig energie had spaarde ik al m’n energie voor m’n therapieën. Daardoor skipte ik eigenlijk alle echt leuke dingen en als ik dan toch een keer iets leuks deed, ergerde ik me er eigenlijk vooral aan dat ik op een aangepaste manier moest doen. De dagen erna baalde ik van de fysieke terugval die dat uitstapje veroorzaakte. Er was eigenlijk bijna niks meer echt leuk op die manier.

    EEN PERSOONLIJK TRAJECT

    Stephanie vervolgt: “Op een gegeven moment ben je echt moe van alles, ook van de vele teleurstellingen die je moet verwerken. De praktijkondersteuner van onze huisartsenpraktijk wees me op het bestaan van Revalis omdat ik aan alle kanten vastliep. Ik was in eerste instantie nogal sceptisch omdat ik aan het begin van mijn ziekteperiode al een revalidatietraject had gevolgd en op dat moment dus twijfelde aan het nut ervan. Aan de andere kant; slechter kon het niet worden dus waarom zou ik het niet proberen? Via de website maakte ik kennis met Revalis en het totaalpakket van hun zorgaanbod. Dat sprak me wel aan.”

    Stephanie zegt snel het gevoel te hebben gehad dat zij dankzij het traject van Revalis, echt stappen zou gaan bereiken. “Het waren tien intensieve weken, maar ik ben heel blij dat ik het traject gevolgd heb, want ik heb er zoveel aan gehad. Het is een jong en betrokken team. In het begin heb je groepssessies met veel achtergrondinformatie en later zijn het individuele sessies. Tijdens de groepssessies spreek je lotgenootjes en dat is heel fijn. Je voelt je toch vaak best onbegrepen dus dan is het heel prettig om mensen te leren kennen die je verhaal begrijpen. Het is een heel persoonlijk traject, waarbij jouw trajectcoördinator elke week met je evalueert. In die evaluatie worden dan de punten aangestipt waar je de komende week aan wilt werken en zo krijgen de komende sessies dan weer vorm.

    ZELF WEER DE REGIE KUNNEN NEMEN

    “Wat mij, naast de gesprekken, echt hielp waren de fysieke oefeningen die voor mij echte eyeopeners waren. Ze gaven mij bijvoorbeeld het inzicht dat vermoeidheid niet helemaal meer weg te nemen is en een onderdeel van mijn leven is geworden. Met dat inzicht kan ik nieuwe dingen aan mijn leven toevoegen om de vermoeidheid meer op de achtergrond te plaatsen. Ik was me niet bewust van mijn gedachten en patronen”, vervolgt Stephanie.

    Dankzij het traject ziet Stephanie in dat zij zelf weer de regie kan nemen en lichtpuntjes kan creëren: “Nu zie ik in dat als ik mijn lijf de schuld blijf geven, ik veel te hard voor mezelf blijf. Inmiddels heb ik denk ik de strijdbijl begraven en zie ik het meer als domme pech. Er is geen schuldige. Eigenlijk wilde ik de hele tijd mijn ziekte het liefst wegmoffelen maar zie nu in dat het geen zin heeft om langer weg te kijken en dat ik de muur die ik onbewust opgetrokken heb beter kan laten zakken. Het is zoals het is, en dan kan ik er maar beter het beste van proberen te maken”.

    BETER MET DE VERMOEIDHEID KUNNEN OMGAAN

    Voor mijn ziekte had ik geen echte hobby’s thuis, ik zocht mijn ontspanning veelal buitenshuis, maar bovenal waren mijn werk en gezin alles voor me” besluit Stephanie haar verhaal.

    Revalis heeft ervoor gezorgd dat ik thuis een nieuwe bezigheid heb gevonden. Nu maak ik gelukspoppetjes en doneer de opbrengst aan het spierfonds voor onderzoek naar GBS. Vroeger zou ik hier nooit de rust voor gehad hebben. Deze ‘jubelpoppies’ staan voor mij symbool dat geluk vaak juist in kleine dingen zit. Je moet het alleen wel willen zien. Revalis kwam voor mij op het juiste moment, eerder had ik veel dingen waarschijnlijk weggewuifd. Ik heb dankzij het geweldige team van Revalis nu veel meer rust in mijn hoofd en zit daardoor weer beter in mijn vel. Ik kan echt zeggen dat ik enorm veel van ze geleerd heb en nu beter met de vermoeidheid kan omgaan. Ik kan daardoor weer oprecht genieten van mooie dingen in m’n leven”.

  • De kracht van het totaalpakket

    De kracht van het totaalpakket

    Bij Revalis draait het om de kracht van het totaalpakket

    Iedereen heeft wel eens pijn of ernstige vermoeidheid ervaren in zijn of haar leven. Meestal is dat tijdelijke aard en kan men er redelijk mee leven. De oorzaak is dan eenvoudig herleidbaar en met de juiste remedie is men weer volledig hersteld op de been. Het kan echter soms ook dat die klachten zo langdurig en ernstig zijn, dat deze het leven volledig beheersen. Voor hen is het dan meestal een lange zoektocht om de juiste behandelaar of het instituut te vinden die kan helpen om de pijn te verlichten. Revalis Pijnkliniek in Den Bosch heeft zich ontwikkeld tot een interdisciplinair specialistisch centrum dat succesvol zorg biedt aan patiënten met complexe chronische pijn- en/of vermoeidheidproblemen. Een van de patiënten die ook baat vond bij de zorg die Revalis Pijnkliniek biedt is Evert Lambooij (58) uit Veghel, getrouwd en vader van drie zonen.

    Tot niets meer in staat

    Als de potige kerel voorafgaande aan het gesprek voor ons de trap op snelt, herinnert eigenlijk niets meer aan de moeizame wijze waarop hij tot voor kort nog door het leven bewoog. Alleen met behulp van een stok en z’n scootmobiel wist hij zich enigszins te verplaatsen. Honderd meter was te voet wel echt de maximale afstand. En dat was alleen op de zeldzame dagen dat hij zich enigszins kon bewegen, want niet zelden was hij dagenlang vanwege hevige pijnklachten aan rug, nek, schouders, handen en benen aan bed gekluisterd. Hij moest dan zeer zware pijnstillers (morfine) slikken om de pijn enigszins dragelijk te houden en was dan tot niets meer in staat. En het was bepaald niet een kortstondige aandoening waar deze man aan leed.

    Onvoldoende verlichting fysiotherapie

    Evert vertelt: ,,Ik was op mijn 24ste actief als huisschilder, maar toen ik op een kwade dag tijdens het werk iets te enthousiast van een steiger sprong, voelde ik een flinke pijnscheut in m’n rug. Wat in eerste instantie nog afgedaan werd als een verrekte spier, bleek een hernia. De fysiotherapie bracht onvoldoende verlichting, waarna een operatie de oplossing zou moeten bieden. Dat liep niet goed af. De operatie mislukte en ik bleef pijn houden. Het werken als schilder lukte niet meer en toen het uiteindelijk weer wat beter met me ging kreeg ik een nieuwe baan in een schilderswinkel.”

    Een tweede hernia

    ,,Zo’n acht jaar later liep ik daar, na een misstap op de trap in de winkel, opnieuw een hernia op. Er volgde een tweede operatie, maar ook daarna bleef ik constant pijn houden. Werken lukte niet meer dus ik kwam thuis te zitten. Kort daarna werd ook nog reuma bij mij geconstateerd. Als ik de ene dag ook maar iets over de grens ging met een activiteit, moest ik dat de volgende dagen bezuren. De morfine zorgde er dan weliswaar voor dat ik geen pijn voelde, maar er was dan ook geen enkele activiteit. Dat had ook consequenties voor m’n sociale leven. Ik was mijn gezin tot last, zo ervaarde ik dat. De situatie en de medicijnen zorgden ook voor klachten van depressieve aard. Kortom, het ging echt niet goed met me.”

    nog één keer de pijnpoli

    ,,In het najaar van 2018 wilde ik nog één keer de pijnpoli van ziekenhuis Bernhoven in Uden bezoeken, om te kijken of men nog een therapie voor mij had. Zo niet, dan was ik er echt klaar mee. De behandelende anesthesioloog van het ziekenhuis adviseerde mij toen om contact op te nemen met Revalis in Den Bosch. Daar zouden ze niet alleen naar het lichamelijk stuk van mijn aandoening kijken, maar meer naar het totale plaatje. Achteraf gezien bleek dat een geweldige suggestie. Ik ben na de intake echt super gemotiveerd aan de slag gegaan bij Revalis. En het gaat hier echt om de kracht van het totaalpakket. Alles komt aan bod tijdens verschillende soorten therapieën. Wie ik als mens ben, m’n omgeving, hoe ik in het leven sta, m’n fysieke beperkingen en m’n mogelijkheden. Ik heb hier echt grenzen leren te verleggen of zelfs geleerd er soms overheen te stappen.”

    Mijn vrijheid terug

    Evert besluit: ,,Halverwege het tien weken durende traject had ik wel even een dip, maar de therapeut zei dan: ‘Kom, laten we gaan wandelen!’ Ik heb ongelooflijk veel baat gehad bij het traject dat Revalis me heeft geboden. Het is niet zo dat ik pijnloos ben, maar ik heb geleerd om er goed mee om te gaan en door soms wat minder te doen, daarna wat meer te kunnen. En m’n omgeving? Die snapt er geen fluit van. Ik gebruik nog wel m’n scootmobiel, maar dan om ergens een boswandeling van een uur te maken. Ook ga ik nu drie keer in de week naar de sportschool om m’n spieren te trainen. Ik heb weer een stuk van mijn vrijheid terug en kan thuis een bijdrage leveren aan het huishouden. Dat had ik vooraf nooit durven dromen.”

  • Ernstige pijnklachten door whiplash

    Ernstige pijnklachten door whiplash

    Ernstige pijnklachten door Whiplash

    Stel, je komt op een dag lelijk ten val met je scooter, maar je kunt daarna toch weer verder, er lijkt eigenlijk niet veel aan de hand. Maar twee dagen later kom je je bed niet meer uit van de pijn. Het is het begin van een lijdensweg die ruim tien jaar zou duren.  Zo begint het verhaal van Lisa. Een jonge vrouw, gelukkig getrouwd en inmiddels zwanger van haar eerste kindje. Ze is zelf werkzaam in de zorg. Een echte ‘gever’ die zichzelf wegcijfert bij de zorg voor anderen. Die pijnklachten blijken uiteindelijk veroorzaakt door whiplash, met ernstige pijnklachten die zich uitbreidden in nek en schouder, maar ook dagelijks hoofdpijn alsmede spierklachten  veroorzaken in het linkerdeel van haar lichaam. Ze kwam in de figuurlijke ‘molen’ terecht. Ze consulteerde verschillende artsen en therapeuten, volgde verschillende therapieën op zoek naar vermindering van de klachten.

    Leven op de rit

    Lisa: ,,De gekste alternatieve dingen heb ik zelfs geprobeerd, maar uiteindelijk hielp niets afdoende. Op de pijnpoli in  het ziekenhuis werd ik geconfronteerd met mensen die in een rolstoel zaten en die er echt slecht aan toe waren. Ik vroeg me dan af wat ik daar eigenlijk deed. Mijn karakter is alles goed willen doen, ik ben geen zeurkous en was er op gebrand mijn studie goed af te maken en leven op de rit te houden. Misschien was wel mijn grootste angst om van een deskundige te horen; ‘Dit is het nou, leer er maar mee leven, pas je leven maar aan’. Maar ik wilde gewoon door, vond mezelf nog veel te jong en had teveel plannen om me er bij neer te leggen. Dus nam ik bij een feestje maar een borrel extra om de pijn niet te voelen of nog maar een tabletje om toch weer aan het werk te kunnen al was het maar voor halve dagen. Na tien jaar ‘vechten’ tegen mijn lichamelijke klachten, had ik voor mezelf meerdere gestelde doelen behaald. Echter was er ook sprake van verlies van vertrouwen in mijn lichaam, ik kon steeds minder doen.  Ik was vroeger een enthousiaste sporter, maar dat zat er niet meer in. Ik kon er maar moeilijk met andere mensen over praten, dan schoot ik vol. Ik negeerde het liever. Dit was uitputtend en ik kwam opnieuw bij de huisarts”.

    Erg gelukkig met m’n leven

    ,,Mijn huisarts stelde me een behandeling bij Revalis voor” vervolgt Lisa. ,,Daar had ik  in eerste instantie weinig belangstelling voor. Ik bedacht me dat ik een dergelijke intensieve therapie nooit zou kunnen combineren met mijn full-time job, studie en sociale leven. Ik vond dat ik mij niet moest aanstellen, ik kon alles en was met mijn leven erg gelukkig. Het was alleen m’n lichaam dat mij telkens terug bleef fluiten. Ik verzachtte dit dan weer voor mijzelf door te vinden dat ik geen aansteller mocht zijn, er zijn ergere dingen op de wereld en richtte mij extra inzet op mijn gestelde doelen. Resultaat; ik negeerde mijn lichamelijke signalen extra hard. De huisarts gaf mij eerste instantie nieuwe medicatie mee, waar ik eigenlijk ook niet achter stond. Ik ben zelf werkzaam in de zorg en besefte al te goed dat ik daarmee weer met symptoombestrijding op de korte termijn bezig was.“

    De Stap naar revalis

    ,,Uiteindelijk heb ik toch de stap naar Revalis gezet, nou ja, eerst meer een halve stap. Ik dacht eigenlijk dat ik niet in aanmerking zou komen voor de therapeutische behandeling. Nadat ik alle vragenlijsten had ingevuld had ik een gesprek bij de revalidatiearts. Mijn man was bij dit gesprek aanwezig. Hij corrigeerde tijdens het gesprek op de momenten waar ik de zaken mooier maakte dan ze in werkelijkheid waren. Eigenlijk werd ik me op dat moment zelf pas bewust van sommige zaken, hij zag meer dan ik door had. De revalidatiearts en ook mijn zorgverzekering bevestigden al snel dat ik een geschikte kandidaat voor het traject was. Ik vroeg mij af hoe ik het zou moeten combineren met mijn werk en studie. Aan de andere kant besefte ik dat ik nu een kans kreeg om de strijd aan te gaan, anders zou ik ook niet meer moeten zeuren dat ik pijn had.”

    Werken aan herstel

    “Hoewel ik zelf eerst nog het idee had dat ik de behandeling prima kon combineren met mijn onregelmatige werktijden en wat vakantiedagen, was de bedrijfsarts zeer gedecideerd en besloot dat ik per direct de ziektewet in mocht. Ik moest werken aan mezelf, aan m’n herstel; ik had lang genoeg gevochten tegen m’n lichamelijke klachten. Pas als je uit je oude leefpatronen stapt, geef je de behandeling kans van slagen. Maar, vroeg ik me af, hoe vertel ik dit aan mensen in m’n omgeving? De eerste twee weken van de therapie wisten dat alleen mijn man, ouders en directe collega’s.  In de vijfde week van de revalidatie kwam de ommekeer. De behandeling was intensief en vermoeiend maar ik mocht ook moe zijn. ik werkte heel hard op dat moment aan mijn herstel. Ik werd meer open over de situatie en iedereen gunde mij deze kans; dit motiveerde mij extra om ervoor te gaan. Wat ook opvallend was, is dat ik nooit met tegenzin ging, ik vond het zelfs fijn om naar Revalis te gaan.”

    Bang voor blessure

    ,,Ik pakte ook het sporten weer op en ik genoot ervan. Ik voelde namelijk voorheen alleen maar angst bij het vangen van een bal. Bang om een blessure op te lopen. Badmintonnen en voetballen deed ik  al lang niet meer. Bij Revalis daagden ze mij uit om dit weer eens op te pakken. Dezelfde middag ben ik nog naar een sportzaak gereden om een badmintonset te kopen. Ik accepteerde ook dat ik een lichamelijke reactie kreeg op een bepaalde inspanning. Ook kon ik rustig beredeneren dat deze reactie weer zou afnemen. Gaandeweg veranderde er meer dan dat ik door had, de therapeuten wezen mij hierop waardoor ik mij ervan bewust werd. Lichamelijk merkte ik nog niet direct verschil, maar doordat ik anders ging handelen en denken gaf dit op langere termijn ook een zeer positief effect op mijn lichamelijke klachten.”

    Ik sta weer in Verbinding met mijn lichaam

    ,,Heb ik nu helemaal geen klachten meer?” besluit Lisa haar verhaal. ,,Echt wel, maar ik ben mij veel meer bewust geworden van mijn handelen, ik sta weer meer in verbinding met mijn lichaam en belangrijk, ik signaleer het wanneer ik weer eens in mijn oude patronen verval. Daardoor geef ik mijzelf en mijn lichaam nu de mogelijkheid om te herstellen. Er gaan nu zelfs dagen voorbij dat ik er helemaal niet meer mee bezig ben. Revalis heeft me heel veel geboden, het team (top, wat een samenwerking!), de inzichten en combinatie van gesprekken en sporten hebben mij gebracht waar ik nu ben! Ik kijk niet meer alleen naar het behalen van een doel, ook naar de waarde daarvan. Ik ben na de tien weken intensieve therapie nog een paar keer terug geweest voor gesprekken en evaluatie. Ik heb veel meer inzichten gekregen hoe alles wat betreft lichaam, geest en omgeving samenhangt. Er ergens sprake is van een onbalans dan heeft dat een effect op je. Ik denk dat me dat ook als zorgverlener veel bewuster heeft gemaakt.”