Revalis Klinieken

Tag: Chronische vermoeidheid

  • Chronische rugklachten

    Chronische rugklachten

    Mooi mens

    “Ik ben een spontane lieve zorgzame meid en heb een baan met veel verantwoordelijkheden binnen een familiebedrijf. Ik heb fijne vrienden en een lieve vrouw. Daarnaast ben ik sportief van huis uit en heb ik wat rugklachten. Bij Revalis heb ik mogen ontdekken dat ik een mooi mens ben en een fijn persoon ben om mee om te gaan.” Dit zijn de woorden van de 47-jarige Rianne Kastelijn die al jarenlang kampt met rugklachten.

    Eerste pijnklachten

    Vijftien jaar geleden begonnen de rugklachten van Rianne voor het eerst op te spelen. In eerste instantie bestede zij hier weinig aandacht aan, maar uiteindelijk besloot Rianne na drie maanden toch naar de huisarts te gaan. De huisarts stuurde haar naar de fysiotherapeut, maar deze had na een paar maanden toch het idee dat er meer aan de hand was. “Ik ben voor controle naar het ziekenhuis gegaan en daar konden zij niets vaststellen. Wel werd ik voor zes maanden in een corset gezet en dit moest de pijn verhelpen,” vertelt Rianne.

    Pijnbestrijding

    Echter na 6 maanden was de pijn nog niet over en ging zij naar een ander ziekenhuis voor een second opinion. Daar werd een hernia vastgesteld, maar deze zat op een lastige plaatst waardoor er geen mogelijkheid was tot opereren. “Ik ben toen bij de anesthesist terecht gekomen en die heeft in eerste instantie geprobeerd om behoorlijk wat zenuwen weg te branden rondom die hernia zodat deze geen pijnprikkels meer af konden geven. Daarnaast heb ik ook een TENS apparaat geprobeerd. Echter hielp dit alles niet genoeg en hierdoor werd er besloten om over te gaan op epidurale pijnbestrijding,” legt Rianne uit. Dit zorgde er uiteindelijk voor dat de pijn verminderde en ze haar leven weer op kon gaan pakken.

    crisis

    Rianne kreeg haar leven langzaamaan weer op de rit. De pijn was onder controle door de injecties en wekelijkse trainingen bij de fysiotherapeut. Daarnaast had Rianne de nodige aanpassingen in haar leven gedaan om zo goed mogelijk te kunnen functioneren. Totdat er zeseneenhalf jaar geleden besloten werd de pijnbestrijding welke Rianne kreeg niet meer toe te passen, omdat deze bij te weinig mensen werkzaam zou zijn. “En toen was het crisis,” vertelt Rianne. “Want toen de medicatie eenmaal uitgewerkt was, was ook mijn lichaam uitgewerkt. Het was zelfs zo erg, dat ik uiteindelijk op krukken belandde.”

    Fysiotherapie

    Naast de medicatie stopte ook de fysiotherapie welke Rianne kreeg vanuit het ziekenhuis. Rianne was echter niet voor een gat te vangen en was vastbesloten om het herstel weer in te zetten. Ze zocht een nieuwe fysiotherapeut en daarnaast ook een psycholoog om haar hierin te ondersteunen. “Ik dacht op dat moment dat ik super goed bezig was, maar achteraf bestond mijn leven op dat moment alleen maar uit fysiotherapie, werken en sporten en deed ik het zoals alles in mijn leven: over de top.” 

    Kantelpunt 

    Uiteindelijk belandde Rianne in april 2021 in het ziekenhuis met een chronische darmontsteking. En daar, zonder afleiding van iets om iemand, begon Rianne na te denken. “Ik dacht ik ben nu 46 jaar en het enige wat ik de afgelopen vijftien jaar heb gedaan is mijzelf opbouwen om vervolgens weer in te storten en weer op te bouwen en weer in te storten. Op wat voor manier dan ook: of het nu de rug is, een burn out en nu weer een chronische darmontsteking. Iets gaat hier niet helemaal goed. Ik moet iets anders doen alleen weet ik niet hoe.” Na vijf dagen in het ziekenhuis gelegen te hebben, kwam de dienstdoende arts bij Rianne langs. “De arts kwam bij mij op de kamer en zei: ‘Mevrouw Kastelijn ik heb eens nagevraagd hoe de afgelopen vijf dagen zijn geweest: U zit aan een infuus en u verschoont uw eigen bed, u doucht uzelf en op de een of andere manier krijgt u het voor elkaar om uzelf aan- en uit te kleden. Wanneer gaat u nu eens om hulp vragen? U ligt hier in het ziekenhuis, bent doodziek en toch denkt u: ik kan mijzelf nog wel even aankleden, wassen, etc. Mensen zoals u zijn goed voor alles en iedereen en zorgen voor alles en iedereen, maar het enige wat ze niet zijn, is lief voor zichzelf.’” De arts gaf het advies om alles stil te leggen om zo het lichaam echt een keer rust te geven en vanuit daar naar een revalidatietraject te gaan kijken.

    NULpunt 

    Rianne liet het trainen en het sporten voor wat het was. Echter haar werk bleef zij in stand houden. “Mijn werk was het enige nog waardoor ik mij nuttig voelde. Daar haalde ik mijn waarde uit. Als ik om twee uur ’s nachts wakker werd van de pijn, dan pakte ik mijn laptop en ging aan het werk,” vertelt Rianne.
    Toen Rianne na half jaar haar revalidatietraject kon starten bij Revalis, werd aangegeven dat zij minder moest gaan werken. “Van een uurtje of zeventig per week naar nul! In de eerste week had ik twintig uur gewerkt. Ik was zo trots, ik had vijftig uur weggelegd. Bij Revalis zeiden ze echter: we hebben afgesproken: niet werken op de dagen van Revalis, niet in het weekend en maximaal vier uur op een dag. Dat zijn er dus acht in plaats van twintig.” Rianne had het er moeilijk mee, besloot zich hieraan te gaan houden. “Toen pas ging ik merken dat er geen ruimte voor andere dingen is als je werkt. Want zelfs al werkte ik maar 20 uur, je bent toch met je hoofd bezig met dat werk. En toen ik dat ging terugbrengen naar twee keer vier uur, merkte ik ineens dat er ruimte kwam en rust. Ik kon gaan nadenken.”

    Ruimte 

    Door die tijd en ruimte, kwam Rianne ook tot de ontdekking dat ze eigenlijk helemaal niet goed wist wie ze was en wat ze leuk vond. “Ik kwam er bij Revalis achter dat mijn drijfveer altijd mijn werk is geweest. Ondanks de rugklachten en zelfs toen ik een jaar burn out was heb ik altijd op de achtergrond gewerkt. Het enige wat ik namelijk zeker weet, is dat ik van mijn werk hou en dat ik daar verdomd goed in ben. Daar ben ik niet onzeker over.”
    Onder begeleiding van het behandelteam van Revalis is Rianne de zoektocht naar wie zij is aangegaan. “Het is geweldig om een team om je heen te hebben die persoonlijke zorg aan jou verleent en jou als individu gaat bekijken. Vooral omdat iedereen een andere kijk heeft en dat maakt dat er een hele goede dynamiek is. Er wordt gekeken naar wat bij jou past en hoe jij in elkaar steekt en dat is heel bijzonder. Ik heb tegen zoveel mensen gezegd dat ik ze dit gun: 10 weken alleen maar met jezelf bezig zijn.”
    Rianne heeft haar traject nu afgerond, maar is nog volop bezig met ontwikkeling. “Ik moet nog steeds gaan ontdekken wat ik leuk vind en waar mijn interesses liggen. Ik deed al vanaf april 2021 niet meer mee aan het dagelijks leven en nu doe ik weer mee en dat is spannend en eng. Ik had het bij Revalis eigenlijk wel goed. Het gaf zekerheid en veiligheid. Het had voor mij ook wel 10 weken langer mogen duren.”

    Nazorg 

    Na het traject is er ook de mogelijkheid tot nazorg en Rianne maakt hier gebruik van. “Ik heb het idee dat ik er nog niet klaar voor ben, omdat ik altijd maar over die grenzen heen vlieg en dat wil ik niet meer. Ik vind het prima als ik over grenzen heen vlieg en ik mij daar bewust van ben, maar dan maak ik die keuze.” Verder gaat Rianne ook weer terug naar de pijnpoli om haar medicatie opnieuw af te stellen. “Uiteindelijk is er tijdens het traject niks aan mijn pijn gedaan; er is iets aan mijn grenzen gedaan. Ik merk dat de mensen in mijn omgeving daar moeite mee hebben, want ik heb toch dat traject gedaan en nu is het toch allemaal goed? Maar dat is niet het geval. Als het goed is moet ik nu van die scherpe pijn af zijn, want dat stuk heb ik nu geleerd: schiet ik over mijn grens heen, dan gaat het fout en dan moet ik gaan reflecteren wat er fout ging. De pijnspecialist verwoorde het heel mooi. Hij gaf aan dat mijn grenzen ondertussen zijn bewaakt en ik mij er bewust van geworden ben dat ik mijn lichaam kapot aan het maken was. Ik heb nu zelf weer de regie in handen en hierdoor kan ik alleen maar zeggen dat het traject geslaagd is geweest.”

  • Jarenlange vermoeidheid

    Jarenlange vermoeidheid

    Pianoconcert 

    “Ik heb vanochtend mijn laatste sessie hier gehad en na 10 intensieve weken, wilde ik jullie bedanken voor jullie tomeloze inzet door een klein pianoconcert te geven. En ik dacht hoe kan ik dat beter doen dan het geleerde in de praktijk te brengen! Ik stond namelijk altijd te bibberen voor een optreden, maar ik heb hier onder andere geleerd om in het middelpunt te mogen staan.” Hanny de Winter, 62 jaar, is al meer dan 40 jaar piano- en orgeldocente en kwam bij Revalis terecht vanwege haar jarenlange vermoeidheid.  

    Continue vermoeidheid 

    Hanny heeft altijd een bloeiende lespraktijk gehad en daarnaast schilderde en schreef ze ook. De creatieve duizendpoot stond altijd voor iedereen klaar en werkte altijd hard om iedereen het naar zijn zin te maken. Echter sluimerde daaronder een continue vermoeidheid. “Achteraf denk ik dat ik zo hard werkte om te bewijzen dat ik het allemaal wel kon ondanks mijn vermoeidheid,” vult Hanny aan.  

    Omslagpunt

    Het omslagpunt kwam na de scheiding met haar man in 2016. Hanny kon met moeite alle ballen hooghouden en in 2018 kwam zij dan ook in een burn-out terecht. Echter net op het moment dat zij hier herstellende van was en het werk langzaam weer aan het oppakken was, kreeg ze de ziekte van Pfeiffer. Weer werd Hanny voor haar gevoel stilgezet en weer begon zij aan een herstelproces. Ze had gesprekken met de POH, probeerde voldoende rust te nemen en goed voor zichzelf te zorgen. Ze besteedde veel tijd aan meditatie, schilderen, schrijven en muziek en daarnaast wandelde zij ook veel. Toch bleef de vermoeidheid op de achtergrond spelen en ondanks dat probeerde Hanny haar werk als docent weer op te pakken. “Echter toen ik vanwege migraine weer een leerling af moest bellen die ik al meer dan een half jaar niet gezien had, knapte er iets in mij. Ik deed zo mijn best om alle lessen zo goed mogelijk te spreiden en ik dacht dat ik heel goed bezig was om mijzelf de gelegenheid te geven om te herstellen en nog ging het niet goed. Blijkbaar kon ik het toch niet alleen,” vertelt Hanny.  

    Opbouw behandeltraject 

    De huisarts verwees Hanny naar Revalis en daar ging zij het 10 weken durende SGGZ-traject in. “Wat mij vooral heel erg aansprak bij Revalis was de opbouw. In het begin zijn er veel groepssessies en daar leer je jezelf al heel erg kennen. Vervolgens kwam je tijdens de individuele sessies op een steeds dieper niveau en daar leerde ik echt alle aspecten kennen,” vertelt Hanny. “Daarnaast vond ik het super waardevol dat er verbinding werd gelegd met lichaam en geest. Je leert dat het ok is wat je voelt en dat het je juist in de war brengt door je hiertegen te verzetten.” 

    Meer vertrouwen 

    Hanny geeft aan dat ze tijdens het traject “reuzesprongen” maakte. Ze is rustiger geworden, vrolijker en opgeruimder. Hanny vult aan: “In de letterlijke zin is er vrije ruimte gekomen. Ik heb zo veel meer vertrouwen gekregen. Maar het allerbelangrijkste is dat de vermoeidheid die zo lang een rol speelde in mijn hoofd een hele andere plek heeft gekregen. Zonder dat ik het wist, was dat mijn motor om iets te doen of niets te doen. Ik vroeg mij altijd af: kan ik dit wel? Zal ik dit wel gaan doen? Ga ik nu wel of geen eten koken? Ga ik nu wel of geen boodschappen doen? Altijd maar afhankelijk van hoe ik mij voelde en dat is nu weg. Nu bepaal ik zelf wat ik doe ongeacht van hoe ik mij voel en dat is voor mij heel wonderbaarlijk en nieuw.” 

    In je kracht staan 

    Hanny gaat een spannende tijd tegemoet. Doordat ze een lange periode niet gewerkt heeft, heeft ze veel leerlingen verloren. Toch heeft ze het gevoel volop in haar kracht te zitten. Hanny legt uit: “Ik sta nu juist aan een heel nieuw begin en ben van plan veel nieuwe dingen te creëren. Mijn grootste uitdaging gaat nog komen, want ik merk dat ik het heel rustig aan moet doen. Ik moet de rust iedere keer weer terugvinden door middel van zelfreflectie. Het wordt een spannende tijd, maar tegelijkertijd heb ik wel vertrouwen dat het goed komt.” 

    Schilderij  

    Hanny heeft tijdens het traject meerdere schilderijen gemaakt en tijdens haar “afscheidsconcert”, heeft ze ook een schilderij meegenomen: “Dit was het eerste schilderij dat ik tijdens het traject maakte. Voor mij is het een soort hart. Dit staat voor de passie en ook de pijn die zichtbaar werd tijdens het traject. Je ziet hier dingen boven zweven, een soort vogels die afstand nemen. Deze vogels kijken naar de pijn. De ronde omhulling is de veiligheid waarmee ik hier kon zijn. Ik heb in een veilige omgeving dat hart van pijn aan kunnen kijken met prachtige psychologen en prachtige mensen die mij zo liefdevol en waardevol hebben gesteund en gecoacht.” 

  • Omgaan met vermoeidheidsklachten

    Omgaan met vermoeidheidsklachten

    Leren omgaan met vermoeidheidsklachten is als leren fietsen

    De 51-jarige André van den Reek volgde bij Revalis een traject vanwege vermoeidheidsklachten die sinds een hartstilstand in de zomer van 2018 zijn verergerd. Vanwege ADHD volgde André al sessies bij een psychiater, maar in combinatie met vermoeidheidsklachten bleek dit lastiger dan gedacht.

    Met drie tieners die nog thuis wonen merkte André dat hij alsmaar door ging, en geen rust nam. De automatische piloot bleef aan staan. Hij maakte geen bewuste keuzes in hetgeen wat hij wel en niet deed en vind dat er een taboe heerst op vermoeidheidsklachten: zo was André bang voor reacties van anderen en vertelde er daarom liever niet over.

    “Via de huisarts werd eerst een traject bij specialisten in het ziekenhuis voorgesteld, maar daar was een lange wachtlijst. Uiteindelijk kon ik na ongeveer zes weken starten bij Revalis”, vertelt André die de zes weken destijds ervaarde als een lange periode, maar achteraf van mening is dat dit toch relatief snel is geweest.

    Traject van tien weken

    André volgde een traject van in totaal tien weken, bestaande uit zowel groeps- als individuele sessies: “Beiden heb ik prettig ervaren. De groep bestond telkens uit één vast groepje die willekeurig was samengesteld. Anderen hadden vergelijkbare gebeurtenissen meegemaakt waarbij ik herkenning zag, maar ook erkenning kreeg. Dit hielp mij. Normaliter realiseerde ik mij niet wát er was gebeurd, en vond dat het ‘allemaal wel meeviel’. Van groepsgenoten ontving ik tips en dat hielp mij. Gedeelde smart is halve smart.”

    Met het team van behandelaren had André een goed contact en vertelt in het bijzonder, en met trots, over de band met zijn trajectcoördinator: “Ik had een goede klik met mijn trajectcoördinator. Zij kon mij raken met hetgeen zij deed en vertelde, het was een echte spot-on. Zij kon goed balanceren tussen iets concreets en het hard benoemen, op een manier die niet afschrikt. Ik wilde ooit eens gaan schilderen maar was daar redelijk moe voor. Mijn trajectcoördinator maakte toen de vragende opmerking of ik niet gewoon een kwast kon vastpakken. Dit opende mijn ogen en zorgde voor doorzettingsvermogen, en denk nog vaak terug aan deze uitspraak. Ik zou willen zeggen dat de trajectcoördinator toch wel mijn held is.”

    Van de groepsgenoten ontving André steun, alhoewel het soms ook ‘wel willen zenden maar niet willen ontvangen was’ tijdens de sessies. Hier heeft André toen iets van gezegd, waarover hij complimenten ontving van de behandelaar. “Ik kreeg steun van de groepsgenoten, maar heb nooit echt een gevoel gehad om daar emoties te tonen. Daar moet een klik voor zijn, tijdens de individuele sessies had ik met de behandelaren wél een klik waarbij ik af en toe mijn emoties heb laten zien.”

    Leren omgaan met vermoeidheid

    Voor André was het een grote stap om bij Revalis te starten. “Ik dacht: ‘moeten die afgestudeerde psychologen mij gaan helpen’? Van ieder gesprek heb ik wel iets geleerd, ik werd er door verrast. Wel is het zo dat ik mijzelf moest open stellen, hetgeen wat nodig is om resultaat te boeken en dus met de vermoeidheid om te kunnen gaan.”

    Volgens André biedt Revalis een traject met een duidelijke structuur en een theoretische basis. Er wordt niet zomaar ‘ergens begonnen’. “Leefstijlverandering heeft tijd nodig. Vermoeidheid in combinatie met ADHD is erg lastig. Dit is in tien weken niet opgelost of verholpen, maar je leert er wel mee omgaan”, legt André uit. Aan het eind van het traject kijk André terug op een leerzame periode. “De vermoeidheidsklachten zijn niet weg, maar ik heb er wel mee leren omgaan. Ook mijn omgeving, waaronder de kinderen, merken dit doordat ik nu durf aan te geven wanneer ik moe ben. Ik maak bewustere keuzes en ren niet maar van doel naar doel.”

    Leren omgaan met klachten is als leren fietsen

    In de tijd dat André het traject bij Revalis volgde, heeft hij naar eigen zeggen twee dagen gehad die hij wil aanduiden als ‘goede dagen’ en kijkt hier dan ook nog vaak op terug. “Dit waren dagen waarvan je dacht, ‘zo moet het’ en dit zijn mijn voorbeelddagen. Het waren twee zeldzame dagen, maar denk nog vaak terug hier aan.”

    Zonder traject bij Revalis (of elders) denkt André dat hij alsmaar was doorgegaan zonder af te remmen en zou dan zijn omgevallen – hij is blij met het gevolgde traject al krijgt hij na zijn traject bij Revalis nog wel begeleiding elders, daar waar hij baat heeft bij een goede begeleiding om niet terug te vallen in het oude patroon.

    Tot slot vergelijkt André het leren omgaan met vermoeidheidsklachten als leren fietsen: “Je wilt het, maar weet niet hoe dat moet en hoe dat voelt. Wanneer dat begint te lukken, heb je een beeld waar je naar toe moet werken voor een blijvend resultaat. Wel dien je altijd terug te denken aan hetgeen je hebt geleerd om het blijvend in je dagelijkse structuur te kunnen toepassen.”

    Veelgestelde vragen

    Wilt u meer weten over de inhoud van onze programma’s, kosten, tijdsaspecten etc? Neem dan een kijkje op de pagina Veelgestelde vragen