Revalis Klinieken

Tag: patiëntenverhalen

  • Chronische Pijn

    Chronische Pijn

    Revalis gaf mij een andere kijk op mijn rugklachten

    Vrijwel iedereen zal in z’n leven wel eens pijn of ernstige vermoeidheid ervaren. Gelukkig is dat over het algemeen tijdelijk en kan men er redelijk mee leven. De meeste oorzaken zijn eenvoudig herleidbaar en met de juiste remedie kan men weer snel zonder klachten verder leven. Het gebeurt echter soms dat die klachten echter zo langdurig en ernstig zijn, dat deze het leven van de patiënt volledig beheersen. Vaak start dan voor hen een ellenlange zoektocht naar het vinden van de juiste behandelaar of instantie die kan helpen om de pijn te verlichten. Revalis Pijnkliniek in Den Bosch heeft zich ontwikkeld tot een interdisciplinair specialistisch centrum dat succesvol zorg biedt aan patiënten met complexe chronische pijn- en/of vermoeidheidproblemen. Een van de patiënten die baat vond bij de zorg die Revalis Pijnkliniek biedt is Femke Wisman (36) uit Vught.

    Bedankkaart

    Een fraai en creatief vormgegeven bedankkaart op het prikbord in de ontvangstruimte bij Revalis in Den Bosch vertelt eigenlijk het hele verhaal. Met kernwoorden als ‘topteam’, ‘een andere kijk’, ‘verhelderend’, ‘spiegel’, ‘emoties’, ‘zelfbewust’, ‘respect’, en ‘dank’ wordt precies aangeven hoe deze patiënt het behandeltraject ervaren heeft en wat het haar heeft gebracht. Femke Wisman, moeder van twee jonge kinderen en werkzaam in de kinderzorg had in mei 2018 dusdanige pijnklachten in haar rug dat ze niet in staat was om normaal te functioneren, laat staan te werken. Die klachten waren niet nieuw, integendeel. Al ruim 17 jaar tobde Femke met rugklachten. De remedie was veelal een beetje oplappen met fysiotherapie en dan weer door.

    In het kaartje stond de tekst: ‘De samenwerking is wat dit concept zo sterk maakt! Ik ben jullie dankbaar voor de wijze ‘levenslessen’, zoals ik het zie! Ik zal hier nog vaak aan terugdenken en mijn map wordt mijn steuntje in de rug!

    Weinig soelaas

    Totdat in mei 2018 de klachten weer zo erg waren dat opnieuw de huisarts werd geconsulteerd. Diagnose was een flinke hernia, maar de fysiotherapie en sport onder begeleiding brachten weinig soelaas. Femke: ,,Er moest echt iets anders gebeuren, want zo kon het niet langer. De huisarts adviseerde me om eens contact op te nemen met Revalis in Den Bosch. Zij zouden een andere manier van behandelen voorstaan. Ik dacht: ‘Baat het niet, dan schaadt het ook vast niet, veel erger dan dit kan het niet worden’. Kort daarna had ik een intake gesprek bij Revalis. Er werd me verteld: ‘We kunnen de pijn niet wegnemen, maar wel verlichten en je leren om er beter mee om te gaan’. Het eerlijke advies van een deskundig revalidatiearts gaf me eigenlijk gelijk veel vertrouwen”.

    Mega hectisch

    Femke vervolgt: ,,Het duurde ruim een maand na de intake voordat de zorgverzekeraar de aanvraag had goedgekeurd, maar daarna konden we aan de slag. De eerste week was voor m’n gevoel mega hectisch, er kwam zoveel informatie op me af. Ze legden de formule van de behandeling uit en de kracht van meerdere behandelaars en begeleiders die zich met mij zouden bezighouden. Wat me gelijk opviel was dat ik nergens bij Revalis m’n verhaal opnieuw hoefde te doen. Elke behandelaar in huis wist wie ik was en waarvoor ik kwam. Iedereen had  zich goed ingelezen en kennelijk was er nauw overleg tussen de behandelaren. Een groot verschil met de behandelingen die ik ooit voor de Revalistijd had ondergaan. Hier voelde het voor mij als één grote gemeenschappelijk aanpak van mijn probleem.”

    Weer vertrouwen

    ,,Zeker de therapieën die erop gericht zijn om meer inzicht te krijgen in jezelf en in je doen en laten, deze zijn zeker in het begin best wel emotioneel” vertelt Femke verder. ,,Maar het is erg verhelderend en een must om het hersteltraject succesvol te laten zijn. Je bent zelf degene die de veranderingen en verbeteringen doorzet. Bij Revalis geven ze de juiste handvatten om dat succesvol te kunnen doen en weer vertrouwen te krijgen. In het begin heb je bijvoorbeeld door je langdurige pijnklachten ook angst gekregen om je lijf te gebruiken, bijvoorbeeld om zware dingen te tillen, of zoals in mijn vak, kleine kinderen. Doordat je uit angst je ademhaling vastzet, verkrampt heel je lichaam. Door de therapie en oefeningen, heb ik nu weer vertrouwen in mijn lichaam gekregen en weet ik hoe ik daar veel beter mee om kan gaan. Ik ben nu ook anders gaan werken”.

    Beter luisteren

    Femke besluit: ,,Het hele traject bij Revalis duurde tien weken. Ik ging in die periode drie keer per week een dagdeel naar Revalis. Dat was vaak best intensief maar ik heb er echt veel baat bij gehad. Ik heb onder andere geleerd om beter te leren luisteren naar mezelf, dat ik ook best eens nee mag zeggen en dat ik mezelf niet teveel op moet leggen. Ook mijn partner heeft het als zeer positief ervaren. Hij vond dat ik weer meer de ‘oude Femke’ ben geworden, zoals we elkaar in het begin leerden kennen. Eigenlijk is het jammer dat je serieus pijn moet hebben om hier bij Revalis terecht te komen. Je zou iedereen die om wat voor reden ook wat in de knoop raakt met zichzelf zo’n ervaring gunnen”.

  • Jarenlange vermoeidheid

    Jarenlange vermoeidheid

    Pianoconcert 

    “Ik heb vanochtend mijn laatste sessie hier gehad en na 10 intensieve weken, wilde ik jullie bedanken voor jullie tomeloze inzet door een klein pianoconcert te geven. En ik dacht hoe kan ik dat beter doen dan het geleerde in de praktijk te brengen! Ik stond namelijk altijd te bibberen voor een optreden, maar ik heb hier onder andere geleerd om in het middelpunt te mogen staan.” Hanny de Winter, 62 jaar, is al meer dan 40 jaar piano- en orgeldocente en kwam bij Revalis terecht vanwege haar jarenlange vermoeidheid.  

    Continue vermoeidheid 

    Hanny heeft altijd een bloeiende lespraktijk gehad en daarnaast schilderde en schreef ze ook. De creatieve duizendpoot stond altijd voor iedereen klaar en werkte altijd hard om iedereen het naar zijn zin te maken. Echter sluimerde daaronder een continue vermoeidheid. “Achteraf denk ik dat ik zo hard werkte om te bewijzen dat ik het allemaal wel kon ondanks mijn vermoeidheid,” vult Hanny aan.  

    Omslagpunt

    Het omslagpunt kwam na de scheiding met haar man in 2016. Hanny kon met moeite alle ballen hooghouden en in 2018 kwam zij dan ook in een burn-out terecht. Echter net op het moment dat zij hier herstellende van was en het werk langzaam weer aan het oppakken was, kreeg ze de ziekte van Pfeiffer. Weer werd Hanny voor haar gevoel stilgezet en weer begon zij aan een herstelproces. Ze had gesprekken met de POH, probeerde voldoende rust te nemen en goed voor zichzelf te zorgen. Ze besteedde veel tijd aan meditatie, schilderen, schrijven en muziek en daarnaast wandelde zij ook veel. Toch bleef de vermoeidheid op de achtergrond spelen en ondanks dat probeerde Hanny haar werk als docent weer op te pakken. “Echter toen ik vanwege migraine weer een leerling af moest bellen die ik al meer dan een half jaar niet gezien had, knapte er iets in mij. Ik deed zo mijn best om alle lessen zo goed mogelijk te spreiden en ik dacht dat ik heel goed bezig was om mijzelf de gelegenheid te geven om te herstellen en nog ging het niet goed. Blijkbaar kon ik het toch niet alleen,” vertelt Hanny.  

    Opbouw behandeltraject 

    De huisarts verwees Hanny naar Revalis en daar ging zij het 10 weken durende SGGZ-traject in. “Wat mij vooral heel erg aansprak bij Revalis was de opbouw. In het begin zijn er veel groepssessies en daar leer je jezelf al heel erg kennen. Vervolgens kwam je tijdens de individuele sessies op een steeds dieper niveau en daar leerde ik echt alle aspecten kennen,” vertelt Hanny. “Daarnaast vond ik het super waardevol dat er verbinding werd gelegd met lichaam en geest. Je leert dat het ok is wat je voelt en dat het je juist in de war brengt door je hiertegen te verzetten.” 

    Meer vertrouwen 

    Hanny geeft aan dat ze tijdens het traject “reuzesprongen” maakte. Ze is rustiger geworden, vrolijker en opgeruimder. Hanny vult aan: “In de letterlijke zin is er vrije ruimte gekomen. Ik heb zo veel meer vertrouwen gekregen. Maar het allerbelangrijkste is dat de vermoeidheid die zo lang een rol speelde in mijn hoofd een hele andere plek heeft gekregen. Zonder dat ik het wist, was dat mijn motor om iets te doen of niets te doen. Ik vroeg mij altijd af: kan ik dit wel? Zal ik dit wel gaan doen? Ga ik nu wel of geen eten koken? Ga ik nu wel of geen boodschappen doen? Altijd maar afhankelijk van hoe ik mij voelde en dat is nu weg. Nu bepaal ik zelf wat ik doe ongeacht van hoe ik mij voel en dat is voor mij heel wonderbaarlijk en nieuw.” 

    In je kracht staan 

    Hanny gaat een spannende tijd tegemoet. Doordat ze een lange periode niet gewerkt heeft, heeft ze veel leerlingen verloren. Toch heeft ze het gevoel volop in haar kracht te zitten. Hanny legt uit: “Ik sta nu juist aan een heel nieuw begin en ben van plan veel nieuwe dingen te creëren. Mijn grootste uitdaging gaat nog komen, want ik merk dat ik het heel rustig aan moet doen. Ik moet de rust iedere keer weer terugvinden door middel van zelfreflectie. Het wordt een spannende tijd, maar tegelijkertijd heb ik wel vertrouwen dat het goed komt.” 

    Schilderij  

    Hanny heeft tijdens het traject meerdere schilderijen gemaakt en tijdens haar “afscheidsconcert”, heeft ze ook een schilderij meegenomen: “Dit was het eerste schilderij dat ik tijdens het traject maakte. Voor mij is het een soort hart. Dit staat voor de passie en ook de pijn die zichtbaar werd tijdens het traject. Je ziet hier dingen boven zweven, een soort vogels die afstand nemen. Deze vogels kijken naar de pijn. De ronde omhulling is de veiligheid waarmee ik hier kon zijn. Ik heb in een veilige omgeving dat hart van pijn aan kunnen kijken met prachtige psychologen en prachtige mensen die mij zo liefdevol en waardevol hebben gesteund en gecoacht.” 

  • Gebroken rugwervels

    Gebroken rugwervels

    TEGENSLAGEN

    Heleen is ondanks alle tegenslagen in haar leven nog altijd een pittige dame. De moeder van twee inmiddels volwassen kinderen legt de lat zowel voor haarzelf als haar naaste omgeving altijd hoog. Dat was ze al van jongs af aan gewend om te doen. Ooit gezond van lijf en leden gaf ze ziel en zaligheid aan ballet en in het professionele leven aan een stevige baan in de zorg. Tot ze in 2007 werd getroffen door een herseninfarct, volgens Heleen ‘de eerste keer dat ik al een beetje afscheid moest nemen van het leven dat ik gewend was’. Het lot was haar niet gunstig gezind. Voor haar ongeval, nu ruim viereneenhalf jaar geleden, verloor ze in korte tijd haar schoonvader, vader en beste vriendin. ,,Ik heb mijn vader, met wie ik een erg goede band had, letterlijk tot aan z’n dood verzorgd. Hij is in m’n armen gestorven.”

    VERKEERDE DIAGNOSE

    Heleen vertelt verder: ,,Op een zaterdagmorgen ben ik thuis onverwacht achterover van de trap gevallen. Ik hoorde het knakken toen het gebeurde. Ik wist toen eigenlijk gelijk dat het fout zat, maar verder weet ik van het ongeval en wat er daarna gebeurde niet zo veel meer. In het ziekenhuis bleek dat ik op twee plaatsen rugwervels had gebroken. Voor de behandeling werd in het ziekenhuis een gipskorset geplaatst en kreeg ik van de behandelaar de opdracht om gelijk zoveel mogelijk te mobiliseren en uit bed te gaan. Dat deed echter zo onbeschrijflijk veel pijn terwijl ik toch echt niet kleinzerig ben. Uiteindelijk verbleef ik een maand in het ziekenhuis, maar was er niet van opgeknapt. Ik kon amper iets doen en had erg veel pijn. Achteraf bleek dat het ziekenhuis en de behandelend arts een verkeerde diagnose hadden gesteld.”

    SECOND OPINION

    ,,Ik herstelde maar niet en daarom heb ik me vervolgens tot een andere arts gewend voor een second opinion”, vervolgt Heleen haar verhaal. ,,Deze vond mijn aandoening zeer ernstig en achtte een operatie noodzakelijk. Daarbij zou ik zelfs 70% kans hebben op een dwarslaesie, geen fijn vooruitzicht. Het resulteerde in een rugconstructie en het vastzetten van vier rugwervels. Echter de pijn die bleef met daarbij aardig wat beperkingen. Na enkele maanden kwam er zelfs een tweede operatie om het plaatmateriaal te verwijderen. Ook deze ingreep bracht geen pijnverlichting. Na verschillende pijnblokkades en een revalidatietraject was er nog steeds geen sprake van verbetering. Ik gebruikte inmiddels zeer zware pijnstillers (fentanyl). Op een gegeven moment begon ik de moed op te geven dat ik ooit nog zou herstellen van de pijnklachten, alles was me teveel en ik zag het niet meer zitten. Ik heb, teneinde raad, met mijn partner zelfs gesproken over opname in een  levenseinde kliniek”.

    AFKICKEN

    ,,Gelukkig is het nooit zover gekomen en kwam ik in contact met een pijnspecialist. Het eerste wat hij me adviseerde was afkicken van de zware pijnstillers. Daarbij ben ik echt door een hel gegaan, vergelijk het maar met de wijze waarop een junk moet afkicken van harddrugs. Gelukkig heb ik het volgehouden en ben ik daarvan niet meer afhankelijk. Diezelfde pijnspecialist bracht me in contact met Revalis. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik er aanvankelijk niet zoveel vertrouwen in had, m’n houding was ten opzichte van de behandelaars bij Revalis sceptisch en heel defensief. Ik vocht ook tegen m’n situatie  en positie als patiënt die afhankelijk van anderen was en niet meer de actieve vrouw kon zijn die ik ooit was. Eigenlijk had ik door het ongeval voor de tweede keer afscheid genomen van mijn ‘gewone’ leven.”

    GECONFRONTEERD

    ,,De eerste zes weken bij Revalis waren echt pittig voor me” besluit Heleen. ,,Ik zat feitelijk in een rouwproces, waarbij ik moest verwerken dat ik in korte tijd vier naasten en mezelf had verloren. Ik werd tijdens de therapieën behoorlijk geconfronteerd met mezelf. Daarna begon ik de sessies bij Revalis en de bijbehorende gesprekken prettig te vinden. Het heeft me uiteindelijk veel meer gebracht dan ik vooraf had gedacht en verwacht.  Er volgt nu nog een na-traject bij Revalis maar nu reeds heb ik afscheid genomen van mijn oude leven en het nieuwe omarmd. Daarbij heb ik geleerd om een waarde gericht leven te leiden en te focussen op doelen die voor mij nu haalbaar zijn. Ook mag ik best wat liever zijn voor mezelf. Door de foute diagnose bij de opname in het eerste ziekenhuis, heb ik nog last van chronische zenuwpijnen als gevolg van zenuwbeschadigingen. Ik gebruik veel pijnmedicatie om de dag door te komen en heb redelijk wat beperkingen. Desondanks ben ik weer gaan schilderen en doe ik aan yoga. Ook wil ik graag mijn levensverhaal eens op papier zetten. Accepteren zal ik het misschien wel nooit, maar ik aanvaard wel mijn nieuwe ‘ik’.”

    COMPLEXE CHRONISCHE PIJN- EN/OF VERMOEIDHEIDSPROBLEMEN

    Pijn of ernstige vermoeidheid is een veelvoorkomende klacht bij veel mensen. Meestal zijn de oorzaken hiervan eenvoudig herleidbaar en met de juiste remedie kan men weer spoedig zonder al te serieuze klachten verder leven. Soms gebeurt het echter dat die klachten zo langdurig en ernstig zijn, dat deze het leven van de patiënt volledig gaan beheersen. Vaak start dan voor hen een lange zoektocht naar het vinden van de juiste behandelaar of instantie die kan helpen om de klachten te verlichten. Revalis revalidatiekliniek heeft zich ontwikkeld tot een interdisciplinair specialistisch centrum dat succesvol zorg biedt aan patiënten met complexe chronische pijn- en/of vermoeidheid. Afhankelijk van de oorzaak van deze problemen volgen patiënten een traject poliklinische revalidatie of een traject medische psychologie.

  • Whiplash Associated Disorder (WAD)

    Whiplash Associated Disorder (WAD)

    “Er is nog wel pijn, maar die komt op de laatste plaats”

    In een mensenleven komt regelmatig pijn of ernstige vermoeidheid voor. Veel oorzaken hiervoor zijn eenvoudig herleidbaar en met de juiste remedie kan men weer spoedig zonder al te serieuze klachten verder leven. Soms gebeurt het echter dat die klachten zo langdurig en ernstig zijn, dat deze het leven van de patiënt volledig beheersen. Vaak start dan voor hen een lange zoektocht naar het vinden van de juiste behandelaar of instantie die kan helpen om de klachten te verlichten. Revalis in Den Bosch heeft zich ontwikkeld tot een interdisciplinair specialistisch centrum dat succesvol zorg biedt aan patiënten met complexe chronische pijn- en/of vermoeidheidproblemen. Afhankelijk van de oorzaak van deze problemen volgen patiënten een traject poliklinische revalidatie of een traject medische psychologie. Whiplash patiënte Mariëlle Ploegmakers (36) uit Schijndel is een van de patiënten die baat vond bij de interdisciplinaire zorg die Revalis biedt.​

    Mariëlle herinnert het zich nog als de dag van gisteren, die donderdag 4 juli 2019, toen ze niets vermoedend in haar auto op weg was naar haar werk als verzorgende in een instelling voor dementerende ouderen. Plotseling voelde ze een harde klap van achteren. Een bestuurder van een auto die niet gezien had dat Mariëlle even daarvoor was gestopt voor een vrachtauto die aan het manoeuvreren was, remde te laat en botste vol tegen de achterzijde van haar auto.

    Loyaal en plichtsgetrouw

    Nog een beetje verdoofd van de klap maar snel samen het schadeformulier ingevuld en daarna toch maar even naar huis. Mariëlle: ,,Eenmaal thuis aangekomen bleek de adrenaline van het ongeval kennelijk uitgewerkt, want ik voelde ik een stevige nek- en hoofdpijn opkomen. Dus toch maar even naar mijn huisarts die het wel verstandig vond om me gelijk met een ambulance door te sturen naar het ziekenhuis. Daar werd bij onderzoek gelukkig geen breuk of ander zwaar letsel geconstateerd, zodat ik dezelfde dag weer naar huis mocht. De volgende dag ben ik, ondanks barstende hoofdpijn, maar loyaal en plichtsgetrouw als ik ben, toch maar weer naar het werk gegaan. Dat was achteraf niet zo erg verstandig, want de neuroloog die ik kort daarna vanwege aanhoudende pijn consulteerde, stelde de diagnose Whiplash Associated Disorder (WAD) in de volksmond ‘whiplash’.”

    Alles aan gedaan

    Zo’n whiplash wordt veroorzaakt door een verrekking van de nekspier als iemands hoofd met kracht eerst naar achteren en dan weer naar voren wordt geslingerd. De meeste mensen met een ‘whiplash’ hebben regelmatig of continu last van vervelende pijn in en rondom hun nek en hoofd. Een klein deel van de mensen heeft klachten die langer aanhouden. Vaak is het een combinatie van één of meer van de volgende klachten: hoofdpijn, last van de nek/ schouders, vermoeidheid, overgevoeligheid van de zintuigen (geluid, licht, wazig zien), ontregeling zoals zweten, misselijkheid, duizeligheid, concentratie en geheugenproblemen.

    ,,Met behulp van fysio- en mensendieck therapie, liefst drie keer in de week, heb ik er na het ongeval alles aan gedaan om de klachten te laten verminderen” vervolgt Mariëlle haar verhaal. ,,Dat lukte deels en spoedig daarna begon ik mijn werkzaamheden in de zorg weer op te bouwen. Echter vanwege de coronapandemie die inmiddels in alle hevigheid was uitgebroken kreeg ik te maken met veel overwerk om zieke collega’s te vervangen. Dat zorgde dus voor een forse terugval in mijn herstel en klachten kwam in alle hevigheid terug.”

    Druppel

    ,,De druppel was voor mij eigenlijk het moment toen mijn dochtertje mij op een goed moment thuis liefkozend een knuffel gaf, ik moest janken van de pijn. Van mijn huisarts kreeg ik vervolgens na het zoveelste consult niet alleen wat sterkere pijnstillers maar ook een verwijzing naar Revalis. Het was inmiddels ruim een jaar na het ongeval toen ik voor een intakegesprek bij Revalis kwam. Ik dacht vooraf bij mezelf: ik ben nu ruim een jaar bezig met ernstige klachten, dokters, therapieën denken ze bij Revalis nou echt dat ze in tien weken nou serieus wat voor me kunnen betekenen?

    Aan de andere kant was het Revalis waar mijn laatste hoop op was gevestigd. Ik ben een echte perfectionist, kan moeilijk dingen loslaten. Ik weet nog als de dag van gisteren dat mijn trajectcoach bij Revalis tegen me zei: ‘Mariëlle we gaan chaos in jouw hoofd creëren’. Ik dacht dat dit onmogelijk was bij mij, maar ik moet zeggen, het is ze gelukt. Ik had het nodig om mijn perfectionisme los te laten en vaste patronen te doorbreken. Daardoor stond ik open voor nieuwe wegen die hielpen om doelstellingen te behalen.”

    Beter voelen

    ,,Al halverwege het traject, na best veel intensieve sessies, zowel op fysiek als mentaal gebied had ik echt het idee dat ik me al wat beter begon te voelen. Naast de pijn had ik bijvoorbeeld last van een ernstige mate van concentratiestoornis. En dat is best beangstigend. Je vertrouwt jezelf gewoon niet meer, bent bang dat je dingen verkeerd doet. Gaandeweg kwam er verbetering en daarmee ook mijn vertrouwen terug. Ik heb best veel meegemaakt in mijn leven, ben iemand die altijd bezig was met het verzorgen van en zorgen voor anderen. Bij Revalis heb ik geleerd om ook voor mezelf te zorgen en voor mezelf op te komen. Omdenken, eigen keuzes durven maken. Op dit moment ben ik bezig met een echtscheiding. Dit is zeker niet het gevolg van de therapie, maar het heeft me wel geholpen om keuzes voor mezelf en de kinderen te maken.”

    Hoelahoep

    ,,Ik noemde net al even de combinatie van intensieve gesprekken, zowel individueel als in groepsverband, maar ook intensief bewegen. Ja, sporten! Voor het ongeval had ik mezelf net voorgenomen om te gaan tennissen. Maar uit angst voor de pijn durfde ik eigenlijk niets meer, ik had ook totaal geen conditie meer. Bij Revalis is daar hard aan gewerkt. Zo ben ik onder andere gaan ‘hoelahoepen’. Dat vond ik zo leuk dat ik zelfs voor mezelf thuis een hoelahoep heb aangeschaft. Ook beleef ik veel plezier aan ‘bootcampen’ op muziek. Ik merk nu dagelijks hoe goed gezond bewegen voor me is. Ik zou niet meer zonder kunnen.”

    Veel gebracht

    ,,Ik ben door een ongelofelijke onzekere periode gegaan in een emotionele achtbaan met pijn, woede, verdriet en diepe angsten” besluit Mariëlle haar verhaal. ,,En daar waar ik het soms moeilijk vond om me voor open te stellen, maakten de begeleiders en therapeuten bij Revalis tijdens de behandeling iedere dag weer het verschil. Ik heb daar heel veel respect en waardering voor, echt heel bijzonder. Ik kan nu de draad weer positief oppakken. De pijn is nog wel aanwezig, maar komt nu voor mij op de laatste plaats. Ik gun iedereen met vergelijkbare gezondheidsklachten dit traject bij Revalis, het heeft mij veel gebracht. Zelfs dit interview hier bij Revalis vandaag, voelt voor mij als thuiskomen.”

     

  • Omgaan met vermoeidheidsklachten

    Omgaan met vermoeidheidsklachten

    Leren omgaan met vermoeidheidsklachten is als leren fietsen

    De 51-jarige André van den Reek volgde bij Revalis een traject vanwege vermoeidheidsklachten die sinds een hartstilstand in de zomer van 2018 zijn verergerd. Vanwege ADHD volgde André al sessies bij een psychiater, maar in combinatie met vermoeidheidsklachten bleek dit lastiger dan gedacht.

    Met drie tieners die nog thuis wonen merkte André dat hij alsmaar door ging, en geen rust nam. De automatische piloot bleef aan staan. Hij maakte geen bewuste keuzes in hetgeen wat hij wel en niet deed en vind dat er een taboe heerst op vermoeidheidsklachten: zo was André bang voor reacties van anderen en vertelde er daarom liever niet over.

    “Via de huisarts werd eerst een traject bij specialisten in het ziekenhuis voorgesteld, maar daar was een lange wachtlijst. Uiteindelijk kon ik na ongeveer zes weken starten bij Revalis”, vertelt André die de zes weken destijds ervaarde als een lange periode, maar achteraf van mening is dat dit toch relatief snel is geweest.

    Traject van tien weken

    André volgde een traject van in totaal tien weken, bestaande uit zowel groeps- als individuele sessies: “Beiden heb ik prettig ervaren. De groep bestond telkens uit één vast groepje die willekeurig was samengesteld. Anderen hadden vergelijkbare gebeurtenissen meegemaakt waarbij ik herkenning zag, maar ook erkenning kreeg. Dit hielp mij. Normaliter realiseerde ik mij niet wát er was gebeurd, en vond dat het ‘allemaal wel meeviel’. Van groepsgenoten ontving ik tips en dat hielp mij. Gedeelde smart is halve smart.”

    Met het team van behandelaren had André een goed contact en vertelt in het bijzonder, en met trots, over de band met zijn trajectcoördinator: “Ik had een goede klik met mijn trajectcoördinator. Zij kon mij raken met hetgeen zij deed en vertelde, het was een echte spot-on. Zij kon goed balanceren tussen iets concreets en het hard benoemen, op een manier die niet afschrikt. Ik wilde ooit eens gaan schilderen maar was daar redelijk moe voor. Mijn trajectcoördinator maakte toen de vragende opmerking of ik niet gewoon een kwast kon vastpakken. Dit opende mijn ogen en zorgde voor doorzettingsvermogen, en denk nog vaak terug aan deze uitspraak. Ik zou willen zeggen dat de trajectcoördinator toch wel mijn held is.”

    Van de groepsgenoten ontving André steun, alhoewel het soms ook ‘wel willen zenden maar niet willen ontvangen was’ tijdens de sessies. Hier heeft André toen iets van gezegd, waarover hij complimenten ontving van de behandelaar. “Ik kreeg steun van de groepsgenoten, maar heb nooit echt een gevoel gehad om daar emoties te tonen. Daar moet een klik voor zijn, tijdens de individuele sessies had ik met de behandelaren wél een klik waarbij ik af en toe mijn emoties heb laten zien.”

    Leren omgaan met vermoeidheid

    Voor André was het een grote stap om bij Revalis te starten. “Ik dacht: ‘moeten die afgestudeerde psychologen mij gaan helpen’? Van ieder gesprek heb ik wel iets geleerd, ik werd er door verrast. Wel is het zo dat ik mijzelf moest open stellen, hetgeen wat nodig is om resultaat te boeken en dus met de vermoeidheid om te kunnen gaan.”

    Volgens André biedt Revalis een traject met een duidelijke structuur en een theoretische basis. Er wordt niet zomaar ‘ergens begonnen’. “Leefstijlverandering heeft tijd nodig. Vermoeidheid in combinatie met ADHD is erg lastig. Dit is in tien weken niet opgelost of verholpen, maar je leert er wel mee omgaan”, legt André uit. Aan het eind van het traject kijk André terug op een leerzame periode. “De vermoeidheidsklachten zijn niet weg, maar ik heb er wel mee leren omgaan. Ook mijn omgeving, waaronder de kinderen, merken dit doordat ik nu durf aan te geven wanneer ik moe ben. Ik maak bewustere keuzes en ren niet maar van doel naar doel.”

    Leren omgaan met klachten is als leren fietsen

    In de tijd dat André het traject bij Revalis volgde, heeft hij naar eigen zeggen twee dagen gehad die hij wil aanduiden als ‘goede dagen’ en kijkt hier dan ook nog vaak op terug. “Dit waren dagen waarvan je dacht, ‘zo moet het’ en dit zijn mijn voorbeelddagen. Het waren twee zeldzame dagen, maar denk nog vaak terug hier aan.”

    Zonder traject bij Revalis (of elders) denkt André dat hij alsmaar was doorgegaan zonder af te remmen en zou dan zijn omgevallen – hij is blij met het gevolgde traject al krijgt hij na zijn traject bij Revalis nog wel begeleiding elders, daar waar hij baat heeft bij een goede begeleiding om niet terug te vallen in het oude patroon.

    Tot slot vergelijkt André het leren omgaan met vermoeidheidsklachten als leren fietsen: “Je wilt het, maar weet niet hoe dat moet en hoe dat voelt. Wanneer dat begint te lukken, heb je een beeld waar je naar toe moet werken voor een blijvend resultaat. Wel dien je altijd terug te denken aan hetgeen je hebt geleerd om het blijvend in je dagelijkse structuur te kunnen toepassen.”

    Veelgestelde vragen

    Wilt u meer weten over de inhoud van onze programma’s, kosten, tijdsaspecten etc? Neem dan een kijkje op de pagina Veelgestelde vragen

  • Schouderbreuk

    Schouderbreuk

    Schouderproblematiek

    Veel mensen ervaren in hun leven wel eens pijn of vermoeidheid. De oorzaken daarvan zijn gemakkelijk herleidbaar en met de juiste behandeling kan men weer spoedig, zonder serieuze klachten verder leven. Soms gebeurt het echter dat die klachten zo langdurig en ernstig zijn, dat deze het leven van de patiënt volledig beheersen. Vaak start dan een haast eindeloze zoektocht naar het vinden van de juiste behandelaar of instantie, die helpt om de pijn of vermoeidheid te verlichten. Revalis in Den Bosch heeft zich ontwikkeld tot een interdisciplinair specialistisch centrum dat succesvol zorg biedt aan patiënten met complexe chronische pijn- en/of vermoeidheid. Revalis werkt vanuit het biopsychosociaal model en heeft zich tot doel gesteld de kwaliteit van leven van hun patiënten te verbeteren. Afhankelijk van de oorzaak van hun problemen volgen patiënten een traject poliklinische revalidatie of een traject medische psychologie. Oud-patiënt Rob is een van de patiënten die echt baat vond bij de zorg die Revalis biedt. 

    Rob (58) uit Zaltbommel, leidde tot vorig jaar een normaal actief leven. Hij is getrouwd, vader van twee volwassen kinderen en fulltime internationaal chauffeur. Z’n tongval verraad nog een beetje z’n Haagse roots en connectie met Rotterdam, maar verder volledig ingeburgerd in z’n woonplaats. Sociaal, gezellig, een echt ‘mensenmens’  die gemakkelijk contacten legt. In z’n vrije tijd is Rob liefhebber van oude auto’s en motoren. Kortom hij leidde een redelijk zorgeloos leven. 

    ‘Je hebt bij Revalis constant het gevoel dat je er niet alleen voor staat’

    Uitbehandeld 

    Tot de dag dat Rob bij het lossen van lading van zijn vrachtwagen ernstig ten val komt. Daarbij  loopt hij een pijnlijke breuk op in zijn schouderpartij. Hij vertelt: ,,De behandelingen in het ziekenhuis waren intensief maar de breuk herstelde. Echter de pijn bleef maar voortduren. Op een goed moment vertelde de specialist in het ziekenhuis dat ik was uitbehandeld. ‘Ga maar lekker buiten ergens een ijsje eten, ik kan niets meer voor je doen’. Inmiddels was ik weer parttime aan het werk gegaan maar ook die drie dagen waren me echt teveel. Ik kon niet meer slapen van de pijn en ik voelde dat de energie van mijn innerlijke motor van 100% was teruggelopen naar amper 10%. Zo kon ik dus niet verder gaan.” 

    Niet alleen

    Rob vervolgt: ,,Mijn huisarts wees me op de mogelijkheid van een intensieve en interdisciplinaire behandeling bij Revalis in Den Bosch die misschien verlichting zou kunnen bieden, dus ging ik daar op een intake gesprek. Dat was pittig, ik kwam echt slecht binnen, maar ik had er toch gelijk een goed gevoel bij. Er was sprake van een klik. En als ik ergens voor ga, dan is dat ook voor de volle 100%. Dat was ook wel nodig want het traject was intensief en het huilen stond me soms nader dan het lachen. Maar ook daar was ruimte voor, sterker nog ik ging merken dat het tonen van emotie en verdriet me kon helpen. Je hebt daarbij constant het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Ik ging onder begeleiding van therapeuten fysiek aan de slag, maakte wandelingen langs het water en had goede gesprekken. Ik kreeg bij Revalis de juiste tools aangereikt om veel beter met mijn klachten te kunnen dealen en heb geleerd om beter te doceren. Ik heb die handvatten en gereedschappen niet altijd meer nodig, maar ik kan er altijd weer op terugvallen en dat geeft je een heel goed gevoel.” 

    ‘Je krijgt bij Revalis tools aangereikt die je niet altijd hoeft te gebruiken maar waar je altijd op terug kunt vallen’

    Vrije natuur

    ,,Weet je”, besluit Rob, ,,de pijn is er eigenlijk nog steeds in meer of mindere mate, maar ik kan er nu goed mee omgaan. Er gaan nu zelfs wel eens dagen voorbij waarbij ik mezelf achteraf realiseer dat ik bijna geen last heb gehad. Ik ben door deze ervaring wel een ander mens geworden. Kan veel meer genieten van de mooie dingen om me heen zoals in de natuur. Ik ben wel op zoek naar een nieuwe uitdaging, want het werk als chauffeur met alle voorkomende werkzaamheden zoals laden en lossen is te zeer belastend. Een baan op het gebied natuur en milieu lijkt me nu fantastisch. Verder ga ik voor mijn gezondheid nog actief aan de slag om nog wat extra kilo’s kwijt te raken. Daarvoor krijg ik hulp van een diëtiste. Ook heb ik een oude hobby opgepakt en ben weer gaan vissen. Daarbij kan ik optimaal genieten van de rust en de natuur om me heen. Bij Revalis heb ik een soort van familiegevoel gekregen, het voelt dan ook weer als thuiskomen vandaag. Mensen die ook ernstige pijn of vermoeidheidsklachten ondervinden zou ik willen zeggen dat ik uit eigen ervaring kan be-amen dat chronische pijn vreselijk is, maar ook dat er voor patiënten zoals ik een oplossing bestaat. Dat hield ik tot enige tijd geleden niet voor mogelijk.” 

    Veelgestelde vragen

    Wilt u meer weten over de inhoud van onze programma’s, kosten, tijdsaspecten etc? Neem dan een kijkje op onze pagina Veelgestelde vragen

  • Het Guillain-Barré syndroom

    Het Guillain-Barré syndroom

    “IK HAD AL SNEL HET GEVOEL HIER KAN IK ECHT WAT MEE”

    Veel mensen ervaren in hun leven wel eens pijn of vermoeidheid. Veel oorzaken zijn gemakkelijk herleidbaar en met de juiste remedie kan men weer spoedig, zonder serieuze klachten verder leven. Het gebeurt echter soms dat die klachten zo langdurig en ernstig zijn, dat deze het leven van de patiënt volledig beheersen. Niet zelden start dan een haast eindeloze zoektocht naar het vinden van de juiste behandelaar of instantie die helpt om de pijn of vermoeidheid te verlichten.

    Revalis in Den Bosch heeft zich ontwikkeld tot een interdisciplinair specialistisch centrum dat succesvol zorg biedt aan patiënten met complexe chronische pijn- en/of vermoeidheid. Revalis werkt vanuit het biopsychosociaal model en heeft zich tot doel gesteld de kwaliteit van leven van hun patiënten te verbeteren. Afhankelijk van de oorzaak van deze problemen volgen patiënten een traject poliklinische revalidatie of een traject medische psychologie. Oud-patiënte Stephanie (32) uit Geldermalsen is een van de patiënten die echt baat vond bij de zorg die Revalis biedt.

    HET GUILLAIN-BARRÉ SYNDROOM (GBS)

    In heel veel dingen zat het leven voor Stephanie mee. Gelukkig getrouwd, moeder van een gezonde peuter en 35 weken zwanger van de tweede, een mooie baan als kandidaat-notaris, toen ze plotseling ziek werd. Het bleek een auto-immuun aandoening die een aanslag pleegde op haar zenuwstelsel en daarmee haar wereld compleet op z’n kop zette. Het werd gediagnosticeerd als het Guillain-Barré syndroom (GBS).

    De ziekte zorgde in een mum van tijd onder andere voor een dubbelzijdige gezichtsverlamming en spierzwakte in haar hele lijf. Net als veel patiënten herstelde Stephanie grotendeels van GBS, maar hield wel restverschijnselen. Het grootste struikelblok bleef een sterk verminderde conditie en ernstige vermoeidheid die haar leven beheerste.

    ENERGIENIVEAU VAN EEN OUD OMAATJE

    Stephanie vertelt: “Als ik terugkijk op de afgelopen twee-en-een-half jaar kan ik het niet anders omschrijven dan chaos, onrust en een enorme opgave om als moeder van een gezin de dag door zien te komen. Dankzij veel therapie is de spierzwakte inmiddels zo goed als verdwenen en ook m’n gezicht doet weer grotendeels wat ik wil. Wat wel overbleef was een energieniveau van een oud omaatje. Alleen ben ik nog maar 32 jaar en heb ik inmiddels een kleuter en peuter om voor te zorgen.”

    Tot eind vorig jaar merkte Stephanie dat zij fysiek nauwelijks nog herstelde: “Mijn focus was, onbewust, vooral gericht op alles wat me niet meer lukte en wat ik allemaal niet meer kon. Ik verzon telkens weer een behandeling of therapie waarvan ik dacht dat het me weer vooruit zou helpen, hartstikke vermoeiend zie ik nu achteraf. Ik was zo boos maar kon niemand de schuld geven, het voelde alsof mijn lijf me in de steek liet. Omdat ik enorm weinig energie had spaarde ik al m’n energie voor m’n therapieën. Daardoor skipte ik eigenlijk alle echt leuke dingen en als ik dan toch een keer iets leuks deed, ergerde ik me er eigenlijk vooral aan dat ik op een aangepaste manier moest doen. De dagen erna baalde ik van de fysieke terugval die dat uitstapje veroorzaakte. Er was eigenlijk bijna niks meer echt leuk op die manier.”

    EEN PERSOONLIJK TRAJECT

    Stephanie vervolgt: “Op een gegeven moment ben je echt moe van alles, ook van de vele teleurstellingen die je moet verwerken. De praktijkondersteuner van onze huisartsenpraktijk wees me op het bestaan van Revalis omdat ik aan alle kanten vastliep. Ik was in eerste instantie nogal sceptisch omdat ik aan het begin van mijn ziekteperiode al een revalidatietraject had gevolgd en op dat moment dus twijfelde aan het nut ervan. Aan de andere kant; slechter kon het niet worden dus waarom zou ik het niet proberen? Via de website maakte ik kennis met Revalis en het totaalpakket van hun zorgaanbod. Dat sprak me wel aan.”

    Stephanie zegt snel het gevoel te hebben gehad dat zij dankzij het traject van Revalis, echt stappen zou gaan bereiken. “Het waren tien intensieve weken, maar ik ben heel blij dat ik het traject gevolgd heb, want ik heb er zoveel aan gehad. Het is een jong en betrokken team. In het begin heb je groepssessies met veel achtergrondinformatie en later zijn het individuele sessies. Tijdens de groepssessies spreek je lotgenootjes en dat is heel fijn. Je voelt je toch vaak best onbegrepen dus dan is het heel prettig om mensen te leren kennen die je verhaal begrijpen. Het is een heel persoonlijk traject, waarbij jouw trajectcoördinator elke week met je evalueert. In die evaluatie worden dan de punten aangestipt waar je de komende week aan wilt werken en zo krijgen de komende sessies dan weer vorm.”

    ZELF WEER DE REGIE KUNNEN NEMEN

    “Wat mij, naast de gesprekken, echt hielp waren de fysieke oefeningen die voor mij echte eyeopeners waren. Ze gaven mij bijvoorbeeld het inzicht dat vermoeidheid niet helemaal meer weg te nemen is en een onderdeel van mijn leven is geworden. Met dat inzicht kan ik nieuwe dingen aan mijn leven toevoegen om de vermoeidheid meer op de achtergrond te plaatsen. Ik was me niet bewust van mijn gedachten en patronen”, vervolgt Stephanie.

    Dankzij het traject ziet Stephanie in dat zij zelf weer de regie kan nemen en lichtpuntjes kan creëren: “Nu zie ik in dat als ik mijn lijf de schuld blijf geven, ik veel te hard voor mezelf blijf. Inmiddels heb ik denk ik de strijdbijl begraven en zie ik het meer als domme pech. Er is geen schuldige. Eigenlijk wilde ik de hele tijd mijn ziekte het liefst wegmoffelen maar zie nu in dat het geen zin heeft om langer weg te kijken en dat ik de muur die ik onbewust opgetrokken heb beter kan laten zakken. Het is zoals het is, en dan kan ik er maar beter het beste van proberen te maken”.

    BETER MET DE VERMOEIDHEID KUNNEN OMGAAN

    “Voor mijn ziekte had ik geen echte hobby’s thuis, ik zocht mijn ontspanning veelal buitenshuis, maar bovenal waren mijn werk en gezin alles voor me” besluit Stephanie haar verhaal.

    “Revalis heeft ervoor gezorgd dat ik thuis een nieuwe bezigheid heb gevonden. Nu maak ik gelukspoppetjes en doneer de opbrengst aan het spierfonds voor onderzoek naar GBS. Vroeger zou ik hier nooit de rust voor gehad hebben. Deze ‘jubelpoppies’ staan voor mij symbool dat geluk vaak juist in kleine dingen zit. Je moet het alleen wel willen zien. Revalis kwam voor mij op het juiste moment, eerder had ik veel dingen waarschijnlijk weggewuifd. Ik heb dankzij het geweldige team van Revalis nu veel meer rust in mijn hoofd en zit daardoor weer beter in mijn vel. Ik kan echt zeggen dat ik enorm veel van ze geleerd heb en nu beter met de vermoeidheid kan omgaan. Ik kan daardoor weer oprecht genieten van mooie dingen in m’n leven”.

  • De kracht van het totaalpakket

    De kracht van het totaalpakket

    Bij Revalis draait het om de kracht van het totaalpakket

    Iedereen heeft wel eens pijn of ernstige vermoeidheid ervaren in zijn of haar leven. Meestal is dat tijdelijke aard en kan men er redelijk mee leven. De oorzaak is dan eenvoudig herleidbaar en met de juiste remedie is men weer volledig hersteld op de been. Het kan echter soms ook dat die klachten zo langdurig en ernstig zijn, dat deze het leven volledig beheersen. Voor hen is het dan meestal een lange zoektocht om de juiste behandelaar of het instituut te vinden die kan helpen om de pijn te verlichten. Revalis Pijnkliniek in Den Bosch heeft zich ontwikkeld tot een interdisciplinair specialistisch centrum dat succesvol zorg biedt aan patiënten met complexe chronische pijn- en/of vermoeidheidproblemen. Een van de patiënten die ook baat vond bij de zorg die Revalis Pijnkliniek biedt is Evert Lambooij (58) uit Veghel, getrouwd en vader van drie zonen.

    Tot niets meer in staat

    Als de potige kerel voorafgaande aan het gesprek voor ons de trap op snelt, herinnert eigenlijk niets meer aan de moeizame wijze waarop hij tot voor kort nog door het leven bewoog. Alleen met behulp van een stok en z’n scootmobiel wist hij zich enigszins te verplaatsen. Honderd meter was te voet wel echt de maximale afstand. En dat was alleen op de zeldzame dagen dat hij zich enigszins kon bewegen, want niet zelden was hij dagenlang vanwege hevige pijnklachten aan rug, nek, schouders, handen en benen aan bed gekluisterd. Hij moest dan zeer zware pijnstillers (morfine) slikken om de pijn enigszins dragelijk te houden en was dan tot niets meer in staat. En het was bepaald niet een kortstondige aandoening waar deze man aan leed.

    Onvoldoende verlichting fysiotherapie

    Evert vertelt: ,,Ik was op mijn 24ste actief als huisschilder, maar toen ik op een kwade dag tijdens het werk iets te enthousiast van een steiger sprong, voelde ik een flinke pijnscheut in m’n rug. Wat in eerste instantie nog afgedaan werd als een verrekte spier, bleek een hernia. De fysiotherapie bracht onvoldoende verlichting, waarna een operatie de oplossing zou moeten bieden. Dat liep niet goed af. De operatie mislukte en ik bleef pijn houden. Het werken als schilder lukte niet meer en toen het uiteindelijk weer wat beter met me ging kreeg ik een nieuwe baan in een schilderswinkel.”

    Een tweede hernia

    ,,Zo’n acht jaar later liep ik daar, na een misstap op de trap in de winkel, opnieuw een hernia op. Er volgde een tweede operatie, maar ook daarna bleef ik constant pijn houden. Werken lukte niet meer dus ik kwam thuis te zitten. Kort daarna werd ook nog reuma bij mij geconstateerd. Als ik de ene dag ook maar iets over de grens ging met een activiteit, moest ik dat de volgende dagen bezuren. De morfine zorgde er dan weliswaar voor dat ik geen pijn voelde, maar er was dan ook geen enkele activiteit. Dat had ook consequenties voor m’n sociale leven. Ik was mijn gezin tot last, zo ervaarde ik dat. De situatie en de medicijnen zorgden ook voor klachten van depressieve aard. Kortom, het ging echt niet goed met me.”

    nog één keer de pijnpoli

    ,,In het najaar van 2018 wilde ik nog één keer de pijnpoli van ziekenhuis Bernhoven in Uden bezoeken, om te kijken of men nog een therapie voor mij had. Zo niet, dan was ik er echt klaar mee. De behandelende anesthesioloog van het ziekenhuis adviseerde mij toen om contact op te nemen met Revalis in Den Bosch. Daar zouden ze niet alleen naar het lichamelijk stuk van mijn aandoening kijken, maar meer naar het totale plaatje. Achteraf gezien bleek dat een geweldige suggestie. Ik ben na de intake echt super gemotiveerd aan de slag gegaan bij Revalis. En het gaat hier echt om de kracht van het totaalpakket. Alles komt aan bod tijdens verschillende soorten therapieën. Wie ik als mens ben, m’n omgeving, hoe ik in het leven sta, m’n fysieke beperkingen en m’n mogelijkheden. Ik heb hier echt grenzen leren te verleggen of zelfs geleerd er soms overheen te stappen.”

    Mijn vrijheid terug

    Evert besluit: ,,Halverwege het tien weken durende traject had ik wel even een dip, maar de therapeut zei dan: ‘Kom, laten we gaan wandelen!’ Ik heb ongelooflijk veel baat gehad bij het traject dat Revalis me heeft geboden. Het is niet zo dat ik pijnloos ben, maar ik heb geleerd om er goed mee om te gaan en door soms wat minder te doen, daarna wat meer te kunnen. En m’n omgeving? Die snapt er geen fluit van. Ik gebruik nog wel m’n scootmobiel, maar dan om ergens een boswandeling van een uur te maken. Ook ga ik nu drie keer in de week naar de sportschool om m’n spieren te trainen. Ik heb weer een stuk van mijn vrijheid terug en kan thuis een bijdrage leveren aan het huishouden. Dat had ik vooraf nooit durven dromen.”

  • Ernstige pijnklachten door whiplash

    Ernstige pijnklachten door whiplash

    Ernstige pijnklachten door Whiplash

    Stel, je komt op een dag lelijk ten val met je scooter, maar je kunt daarna toch weer verder, er lijkt eigenlijk niet veel aan de hand. Maar twee dagen later kom je je bed niet meer uit van de pijn. Het is het begin van een lijdensweg die ruim tien jaar zou duren.  Zo begint het verhaal van Lisa. Een jonge vrouw, gelukkig getrouwd en inmiddels zwanger van haar eerste kindje. Ze is zelf werkzaam in de zorg. Een echte ‘gever’ die zichzelf wegcijfert bij de zorg voor anderen. Die pijnklachten blijken uiteindelijk veroorzaakt door whiplash, met ernstige pijnklachten die zich uitbreidden in nek en schouder, maar ook dagelijks hoofdpijn alsmede spierklachten  veroorzaken in het linkerdeel van haar lichaam. Ze kwam in de figuurlijke ‘molen’ terecht. Ze consulteerde verschillende artsen en therapeuten, volgde verschillende therapieën op zoek naar vermindering van de klachten.

    Leven op de rit

    Lisa: ,,De gekste alternatieve dingen heb ik zelfs geprobeerd, maar uiteindelijk hielp niets afdoende. Op de pijnpoli in  het ziekenhuis werd ik geconfronteerd met mensen die in een rolstoel zaten en die er echt slecht aan toe waren. Ik vroeg me dan af wat ik daar eigenlijk deed. Mijn karakter is alles goed willen doen, ik ben geen zeurkous en was er op gebrand mijn studie goed af te maken en leven op de rit te houden. Misschien was wel mijn grootste angst om van een deskundige te horen; ‘Dit is het nou, leer er maar mee leven, pas je leven maar aan’. Maar ik wilde gewoon door, vond mezelf nog veel te jong en had teveel plannen om me er bij neer te leggen. Dus nam ik bij een feestje maar een borrel extra om de pijn niet te voelen of nog maar een tabletje om toch weer aan het werk te kunnen al was het maar voor halve dagen. Na tien jaar ‘vechten’ tegen mijn lichamelijke klachten, had ik voor mezelf meerdere gestelde doelen behaald. Echter was er ook sprake van verlies van vertrouwen in mijn lichaam, ik kon steeds minder doen.  Ik was vroeger een enthousiaste sporter, maar dat zat er niet meer in. Ik kon er maar moeilijk met andere mensen over praten, dan schoot ik vol. Ik negeerde het liever. Dit was uitputtend en ik kwam opnieuw bij de huisarts”.

    Erg gelukkig met m’n leven

    ,,Mijn huisarts stelde me een behandeling bij Revalis voor” vervolgt Lisa. ,,Daar had ik  in eerste instantie weinig belangstelling voor. Ik bedacht me dat ik een dergelijke intensieve therapie nooit zou kunnen combineren met mijn full-time job, studie en sociale leven. Ik vond dat ik mij niet moest aanstellen, ik kon alles en was met mijn leven erg gelukkig. Het was alleen m’n lichaam dat mij telkens terug bleef fluiten. Ik verzachtte dit dan weer voor mijzelf door te vinden dat ik geen aansteller mocht zijn, er zijn ergere dingen op de wereld en richtte mij extra inzet op mijn gestelde doelen. Resultaat; ik negeerde mijn lichamelijke signalen extra hard. De huisarts gaf mij eerste instantie nieuwe medicatie mee, waar ik eigenlijk ook niet achter stond. Ik ben zelf werkzaam in de zorg en besefte al te goed dat ik daarmee weer met symptoombestrijding op de korte termijn bezig was.“

    De Stap naar revalis

    ,,Uiteindelijk heb ik toch de stap naar Revalis gezet, nou ja, eerst meer een halve stap. Ik dacht eigenlijk dat ik niet in aanmerking zou komen voor de therapeutische behandeling. Nadat ik alle vragenlijsten had ingevuld had ik een gesprek bij de revalidatiearts. Mijn man was bij dit gesprek aanwezig. Hij corrigeerde tijdens het gesprek op de momenten waar ik de zaken mooier maakte dan ze in werkelijkheid waren. Eigenlijk werd ik me op dat moment zelf pas bewust van sommige zaken, hij zag meer dan ik door had. De revalidatiearts en ook mijn zorgverzekering bevestigden al snel dat ik een geschikte kandidaat voor het traject was. Ik vroeg mij af hoe ik het zou moeten combineren met mijn werk en studie. Aan de andere kant besefte ik dat ik nu een kans kreeg om de strijd aan te gaan, anders zou ik ook niet meer moeten zeuren dat ik pijn had.”

    Werken aan herstel

    “Hoewel ik zelf eerst nog het idee had dat ik de behandeling prima kon combineren met mijn onregelmatige werktijden en wat vakantiedagen, was de bedrijfsarts zeer gedecideerd en besloot dat ik per direct de ziektewet in mocht. Ik moest werken aan mezelf, aan m’n herstel; ik had lang genoeg gevochten tegen m’n lichamelijke klachten. Pas als je uit je oude leefpatronen stapt, geef je de behandeling kans van slagen. Maar, vroeg ik me af, hoe vertel ik dit aan mensen in m’n omgeving? De eerste twee weken van de therapie wisten dat alleen mijn man, ouders en directe collega’s.  In de vijfde week van de revalidatie kwam de ommekeer. De behandeling was intensief en vermoeiend maar ik mocht ook moe zijn. ik werkte heel hard op dat moment aan mijn herstel. Ik werd meer open over de situatie en iedereen gunde mij deze kans; dit motiveerde mij extra om ervoor te gaan. Wat ook opvallend was, is dat ik nooit met tegenzin ging, ik vond het zelfs fijn om naar Revalis te gaan.”

    Bang voor blessure

    ,,Ik pakte ook het sporten weer op en ik genoot ervan. Ik voelde namelijk voorheen alleen maar angst bij het vangen van een bal. Bang om een blessure op te lopen. Badmintonnen en voetballen deed ik  al lang niet meer. Bij Revalis daagden ze mij uit om dit weer eens op te pakken. Dezelfde middag ben ik nog naar een sportzaak gereden om een badmintonset te kopen. Ik accepteerde ook dat ik een lichamelijke reactie kreeg op een bepaalde inspanning. Ook kon ik rustig beredeneren dat deze reactie weer zou afnemen. Gaandeweg veranderde er meer dan dat ik door had, de therapeuten wezen mij hierop waardoor ik mij ervan bewust werd. Lichamelijk merkte ik nog niet direct verschil, maar doordat ik anders ging handelen en denken gaf dit op langere termijn ook een zeer positief effect op mijn lichamelijke klachten.”

    Ik sta weer in Verbinding met mijn lichaam

    ,,Heb ik nu helemaal geen klachten meer?” besluit Lisa haar verhaal. ,,Echt wel, maar ik ben mij veel meer bewust geworden van mijn handelen, ik sta weer meer in verbinding met mijn lichaam en belangrijk, ik signaleer het wanneer ik weer eens in mijn oude patronen verval. Daardoor geef ik mijzelf en mijn lichaam nu de mogelijkheid om te herstellen. Er gaan nu zelfs dagen voorbij dat ik er helemaal niet meer mee bezig ben. Revalis heeft me heel veel geboden, het team (top, wat een samenwerking!), de inzichten en combinatie van gesprekken en sporten hebben mij gebracht waar ik nu ben! Ik kijk niet meer alleen naar het behalen van een doel, ook naar de waarde daarvan. Ik ben na de tien weken intensieve therapie nog een paar keer terug geweest voor gesprekken en evaluatie. Ik heb veel meer inzichten gekregen hoe alles wat betreft lichaam, geest en omgeving samenhangt. Er ergens sprake is van een onbalans dan heeft dat een effect op je. Ik denk dat me dat ook als zorgverlener veel bewuster heeft gemaakt.”