Revalis Klinieken

Tag: pijnklachten

  • Gebroken rugwervels

    Gebroken rugwervels

    TEGENSLAGEN

    Heleen is ondanks alle tegenslagen in haar leven nog altijd een pittige dame. De moeder van twee inmiddels volwassen kinderen legt de lat zowel voor haarzelf als haar naaste omgeving altijd hoog. Dat was ze al van jongs af aan gewend om te doen. Ooit gezond van lijf en leden gaf ze ziel en zaligheid aan ballet en in het professionele leven aan een stevige baan in de zorg. Tot ze in 2007 werd getroffen door een herseninfarct, volgens Heleen ‘de eerste keer dat ik al een beetje afscheid moest nemen van het leven dat ik gewend was’. Het lot was haar niet gunstig gezind. Voor haar ongeval, nu ruim viereneenhalf jaar geleden, verloor ze in korte tijd haar schoonvader, vader en beste vriendin. ,,Ik heb mijn vader, met wie ik een erg goede band had, letterlijk tot aan z’n dood verzorgd. Hij is in m’n armen gestorven.”

    VERKEERDE DIAGNOSE

    Heleen vertelt verder: ,,Op een zaterdagmorgen ben ik thuis onverwacht achterover van de trap gevallen. Ik hoorde het knakken toen het gebeurde. Ik wist toen eigenlijk gelijk dat het fout zat, maar verder weet ik van het ongeval en wat er daarna gebeurde niet zo veel meer. In het ziekenhuis bleek dat ik op twee plaatsen rugwervels had gebroken. Voor de behandeling werd in het ziekenhuis een gipskorset geplaatst en kreeg ik van de behandelaar de opdracht om gelijk zoveel mogelijk te mobiliseren en uit bed te gaan. Dat deed echter zo onbeschrijflijk veel pijn terwijl ik toch echt niet kleinzerig ben. Uiteindelijk verbleef ik een maand in het ziekenhuis, maar was er niet van opgeknapt. Ik kon amper iets doen en had erg veel pijn. Achteraf bleek dat het ziekenhuis en de behandelend arts een verkeerde diagnose hadden gesteld.”

    SECOND OPINION

    ,,Ik herstelde maar niet en daarom heb ik me vervolgens tot een andere arts gewend voor een second opinion”, vervolgt Heleen haar verhaal. ,,Deze vond mijn aandoening zeer ernstig en achtte een operatie noodzakelijk. Daarbij zou ik zelfs 70% kans hebben op een dwarslaesie, geen fijn vooruitzicht. Het resulteerde in een rugconstructie en het vastzetten van vier rugwervels. Echter de pijn die bleef met daarbij aardig wat beperkingen. Na enkele maanden kwam er zelfs een tweede operatie om het plaatmateriaal te verwijderen. Ook deze ingreep bracht geen pijnverlichting. Na verschillende pijnblokkades en een revalidatietraject was er nog steeds geen sprake van verbetering. Ik gebruikte inmiddels zeer zware pijnstillers (fentanyl). Op een gegeven moment begon ik de moed op te geven dat ik ooit nog zou herstellen van de pijnklachten, alles was me teveel en ik zag het niet meer zitten. Ik heb, teneinde raad, met mijn partner zelfs gesproken over opname in een  levenseinde kliniek”.

    AFKICKEN

    ,,Gelukkig is het nooit zover gekomen en kwam ik in contact met een pijnspecialist. Het eerste wat hij me adviseerde was afkicken van de zware pijnstillers. Daarbij ben ik echt door een hel gegaan, vergelijk het maar met de wijze waarop een junk moet afkicken van harddrugs. Gelukkig heb ik het volgehouden en ben ik daarvan niet meer afhankelijk. Diezelfde pijnspecialist bracht me in contact met Revalis. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik er aanvankelijk niet zoveel vertrouwen in had, m’n houding was ten opzichte van de behandelaars bij Revalis sceptisch en heel defensief. Ik vocht ook tegen m’n situatie  en positie als patiënt die afhankelijk van anderen was en niet meer de actieve vrouw kon zijn die ik ooit was. Eigenlijk had ik door het ongeval voor de tweede keer afscheid genomen van mijn ‘gewone’ leven.”

    GECONFRONTEERD

    ,,De eerste zes weken bij Revalis waren echt pittig voor me” besluit Heleen. ,,Ik zat feitelijk in een rouwproces, waarbij ik moest verwerken dat ik in korte tijd vier naasten en mezelf had verloren. Ik werd tijdens de therapieën behoorlijk geconfronteerd met mezelf. Daarna begon ik de sessies bij Revalis en de bijbehorende gesprekken prettig te vinden. Het heeft me uiteindelijk veel meer gebracht dan ik vooraf had gedacht en verwacht.  Er volgt nu nog een na-traject bij Revalis maar nu reeds heb ik afscheid genomen van mijn oude leven en het nieuwe omarmd. Daarbij heb ik geleerd om een waarde gericht leven te leiden en te focussen op doelen die voor mij nu haalbaar zijn. Ook mag ik best wat liever zijn voor mezelf. Door de foute diagnose bij de opname in het eerste ziekenhuis, heb ik nog last van chronische zenuwpijnen als gevolg van zenuwbeschadigingen. Ik gebruik veel pijnmedicatie om de dag door te komen en heb redelijk wat beperkingen. Desondanks ben ik weer gaan schilderen en doe ik aan yoga. Ook wil ik graag mijn levensverhaal eens op papier zetten. Accepteren zal ik het misschien wel nooit, maar ik aanvaard wel mijn nieuwe ‘ik’.”

    COMPLEXE CHRONISCHE PIJN- EN/OF VERMOEIDHEIDSPROBLEMEN

    Pijn of ernstige vermoeidheid is een veelvoorkomende klacht bij veel mensen. Meestal zijn de oorzaken hiervan eenvoudig herleidbaar en met de juiste remedie kan men weer spoedig zonder al te serieuze klachten verder leven. Soms gebeurt het echter dat die klachten zo langdurig en ernstig zijn, dat deze het leven van de patiënt volledig gaan beheersen. Vaak start dan voor hen een lange zoektocht naar het vinden van de juiste behandelaar of instantie die kan helpen om de klachten te verlichten. Revalis revalidatiekliniek heeft zich ontwikkeld tot een interdisciplinair specialistisch centrum dat succesvol zorg biedt aan patiënten met complexe chronische pijn- en/of vermoeidheid. Afhankelijk van de oorzaak van deze problemen volgen patiënten een traject poliklinische revalidatie of een traject medische psychologie.

  • Schouderbreuk

    Schouderbreuk

    Schouderproblematiek

    Veel mensen ervaren in hun leven wel eens pijn of vermoeidheid. De oorzaken daarvan zijn gemakkelijk herleidbaar en met de juiste behandeling kan men weer spoedig, zonder serieuze klachten verder leven. Soms gebeurt het echter dat die klachten zo langdurig en ernstig zijn, dat deze het leven van de patiënt volledig beheersen. Vaak start dan een haast eindeloze zoektocht naar het vinden van de juiste behandelaar of instantie, die helpt om de pijn of vermoeidheid te verlichten. Revalis in Den Bosch heeft zich ontwikkeld tot een interdisciplinair specialistisch centrum dat succesvol zorg biedt aan patiënten met complexe chronische pijn- en/of vermoeidheid. Revalis werkt vanuit het biopsychosociaal model en heeft zich tot doel gesteld de kwaliteit van leven van hun patiënten te verbeteren. Afhankelijk van de oorzaak van hun problemen volgen patiënten een traject poliklinische revalidatie of een traject medische psychologie. Oud-patiënt Rob is een van de patiënten die echt baat vond bij de zorg die Revalis biedt. 

    Rob (58) uit Zaltbommel, leidde tot vorig jaar een normaal actief leven. Hij is getrouwd, vader van twee volwassen kinderen en fulltime internationaal chauffeur. Z’n tongval verraad nog een beetje z’n Haagse roots en connectie met Rotterdam, maar verder volledig ingeburgerd in z’n woonplaats. Sociaal, gezellig, een echt ‘mensenmens’  die gemakkelijk contacten legt. In z’n vrije tijd is Rob liefhebber van oude auto’s en motoren. Kortom hij leidde een redelijk zorgeloos leven. 

    ‘Je hebt bij Revalis constant het gevoel dat je er niet alleen voor staat’

    Uitbehandeld 

    Tot de dag dat Rob bij het lossen van lading van zijn vrachtwagen ernstig ten val komt. Daarbij  loopt hij een pijnlijke breuk op in zijn schouderpartij. Hij vertelt: ,,De behandelingen in het ziekenhuis waren intensief maar de breuk herstelde. Echter de pijn bleef maar voortduren. Op een goed moment vertelde de specialist in het ziekenhuis dat ik was uitbehandeld. ‘Ga maar lekker buiten ergens een ijsje eten, ik kan niets meer voor je doen’. Inmiddels was ik weer parttime aan het werk gegaan maar ook die drie dagen waren me echt teveel. Ik kon niet meer slapen van de pijn en ik voelde dat de energie van mijn innerlijke motor van 100% was teruggelopen naar amper 10%. Zo kon ik dus niet verder gaan.” 

    Niet alleen

    Rob vervolgt: ,,Mijn huisarts wees me op de mogelijkheid van een intensieve en interdisciplinaire behandeling bij Revalis in Den Bosch die misschien verlichting zou kunnen bieden, dus ging ik daar op een intake gesprek. Dat was pittig, ik kwam echt slecht binnen, maar ik had er toch gelijk een goed gevoel bij. Er was sprake van een klik. En als ik ergens voor ga, dan is dat ook voor de volle 100%. Dat was ook wel nodig want het traject was intensief en het huilen stond me soms nader dan het lachen. Maar ook daar was ruimte voor, sterker nog ik ging merken dat het tonen van emotie en verdriet me kon helpen. Je hebt daarbij constant het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Ik ging onder begeleiding van therapeuten fysiek aan de slag, maakte wandelingen langs het water en had goede gesprekken. Ik kreeg bij Revalis de juiste tools aangereikt om veel beter met mijn klachten te kunnen dealen en heb geleerd om beter te doceren. Ik heb die handvatten en gereedschappen niet altijd meer nodig, maar ik kan er altijd weer op terugvallen en dat geeft je een heel goed gevoel.” 

    ‘Je krijgt bij Revalis tools aangereikt die je niet altijd hoeft te gebruiken maar waar je altijd op terug kunt vallen’

    Vrije natuur

    ,,Weet je”, besluit Rob, ,,de pijn is er eigenlijk nog steeds in meer of mindere mate, maar ik kan er nu goed mee omgaan. Er gaan nu zelfs wel eens dagen voorbij waarbij ik mezelf achteraf realiseer dat ik bijna geen last heb gehad. Ik ben door deze ervaring wel een ander mens geworden. Kan veel meer genieten van de mooie dingen om me heen zoals in de natuur. Ik ben wel op zoek naar een nieuwe uitdaging, want het werk als chauffeur met alle voorkomende werkzaamheden zoals laden en lossen is te zeer belastend. Een baan op het gebied natuur en milieu lijkt me nu fantastisch. Verder ga ik voor mijn gezondheid nog actief aan de slag om nog wat extra kilo’s kwijt te raken. Daarvoor krijg ik hulp van een diëtiste. Ook heb ik een oude hobby opgepakt en ben weer gaan vissen. Daarbij kan ik optimaal genieten van de rust en de natuur om me heen. Bij Revalis heb ik een soort van familiegevoel gekregen, het voelt dan ook weer als thuiskomen vandaag. Mensen die ook ernstige pijn of vermoeidheidsklachten ondervinden zou ik willen zeggen dat ik uit eigen ervaring kan be-amen dat chronische pijn vreselijk is, maar ook dat er voor patiënten zoals ik een oplossing bestaat. Dat hield ik tot enige tijd geleden niet voor mogelijk.” 

    Veelgestelde vragen

    Wilt u meer weten over de inhoud van onze programma’s, kosten, tijdsaspecten etc? Neem dan een kijkje op onze pagina Veelgestelde vragen

  • Ernstige pijnklachten door whiplash

    Ernstige pijnklachten door whiplash

    Ernstige pijnklachten door Whiplash

    Stel, je komt op een dag lelijk ten val met je scooter, maar je kunt daarna toch weer verder, er lijkt eigenlijk niet veel aan de hand. Maar twee dagen later kom je je bed niet meer uit van de pijn. Het is het begin van een lijdensweg die ruim tien jaar zou duren.  Zo begint het verhaal van Lisa. Een jonge vrouw, gelukkig getrouwd en inmiddels zwanger van haar eerste kindje. Ze is zelf werkzaam in de zorg. Een echte ‘gever’ die zichzelf wegcijfert bij de zorg voor anderen. Die pijnklachten blijken uiteindelijk veroorzaakt door whiplash, met ernstige pijnklachten die zich uitbreidden in nek en schouder, maar ook dagelijks hoofdpijn alsmede spierklachten  veroorzaken in het linkerdeel van haar lichaam. Ze kwam in de figuurlijke ‘molen’ terecht. Ze consulteerde verschillende artsen en therapeuten, volgde verschillende therapieën op zoek naar vermindering van de klachten.

    Leven op de rit

    Lisa: ,,De gekste alternatieve dingen heb ik zelfs geprobeerd, maar uiteindelijk hielp niets afdoende. Op de pijnpoli in  het ziekenhuis werd ik geconfronteerd met mensen die in een rolstoel zaten en die er echt slecht aan toe waren. Ik vroeg me dan af wat ik daar eigenlijk deed. Mijn karakter is alles goed willen doen, ik ben geen zeurkous en was er op gebrand mijn studie goed af te maken en leven op de rit te houden. Misschien was wel mijn grootste angst om van een deskundige te horen; ‘Dit is het nou, leer er maar mee leven, pas je leven maar aan’. Maar ik wilde gewoon door, vond mezelf nog veel te jong en had teveel plannen om me er bij neer te leggen. Dus nam ik bij een feestje maar een borrel extra om de pijn niet te voelen of nog maar een tabletje om toch weer aan het werk te kunnen al was het maar voor halve dagen. Na tien jaar ‘vechten’ tegen mijn lichamelijke klachten, had ik voor mezelf meerdere gestelde doelen behaald. Echter was er ook sprake van verlies van vertrouwen in mijn lichaam, ik kon steeds minder doen.  Ik was vroeger een enthousiaste sporter, maar dat zat er niet meer in. Ik kon er maar moeilijk met andere mensen over praten, dan schoot ik vol. Ik negeerde het liever. Dit was uitputtend en ik kwam opnieuw bij de huisarts”.

    Erg gelukkig met m’n leven

    ,,Mijn huisarts stelde me een behandeling bij Revalis voor” vervolgt Lisa. ,,Daar had ik  in eerste instantie weinig belangstelling voor. Ik bedacht me dat ik een dergelijke intensieve therapie nooit zou kunnen combineren met mijn full-time job, studie en sociale leven. Ik vond dat ik mij niet moest aanstellen, ik kon alles en was met mijn leven erg gelukkig. Het was alleen m’n lichaam dat mij telkens terug bleef fluiten. Ik verzachtte dit dan weer voor mijzelf door te vinden dat ik geen aansteller mocht zijn, er zijn ergere dingen op de wereld en richtte mij extra inzet op mijn gestelde doelen. Resultaat; ik negeerde mijn lichamelijke signalen extra hard. De huisarts gaf mij eerste instantie nieuwe medicatie mee, waar ik eigenlijk ook niet achter stond. Ik ben zelf werkzaam in de zorg en besefte al te goed dat ik daarmee weer met symptoombestrijding op de korte termijn bezig was.“

    De Stap naar revalis

    ,,Uiteindelijk heb ik toch de stap naar Revalis gezet, nou ja, eerst meer een halve stap. Ik dacht eigenlijk dat ik niet in aanmerking zou komen voor de therapeutische behandeling. Nadat ik alle vragenlijsten had ingevuld had ik een gesprek bij de revalidatiearts. Mijn man was bij dit gesprek aanwezig. Hij corrigeerde tijdens het gesprek op de momenten waar ik de zaken mooier maakte dan ze in werkelijkheid waren. Eigenlijk werd ik me op dat moment zelf pas bewust van sommige zaken, hij zag meer dan ik door had. De revalidatiearts en ook mijn zorgverzekering bevestigden al snel dat ik een geschikte kandidaat voor het traject was. Ik vroeg mij af hoe ik het zou moeten combineren met mijn werk en studie. Aan de andere kant besefte ik dat ik nu een kans kreeg om de strijd aan te gaan, anders zou ik ook niet meer moeten zeuren dat ik pijn had.”

    Werken aan herstel

    “Hoewel ik zelf eerst nog het idee had dat ik de behandeling prima kon combineren met mijn onregelmatige werktijden en wat vakantiedagen, was de bedrijfsarts zeer gedecideerd en besloot dat ik per direct de ziektewet in mocht. Ik moest werken aan mezelf, aan m’n herstel; ik had lang genoeg gevochten tegen m’n lichamelijke klachten. Pas als je uit je oude leefpatronen stapt, geef je de behandeling kans van slagen. Maar, vroeg ik me af, hoe vertel ik dit aan mensen in m’n omgeving? De eerste twee weken van de therapie wisten dat alleen mijn man, ouders en directe collega’s.  In de vijfde week van de revalidatie kwam de ommekeer. De behandeling was intensief en vermoeiend maar ik mocht ook moe zijn. ik werkte heel hard op dat moment aan mijn herstel. Ik werd meer open over de situatie en iedereen gunde mij deze kans; dit motiveerde mij extra om ervoor te gaan. Wat ook opvallend was, is dat ik nooit met tegenzin ging, ik vond het zelfs fijn om naar Revalis te gaan.”

    Bang voor blessure

    ,,Ik pakte ook het sporten weer op en ik genoot ervan. Ik voelde namelijk voorheen alleen maar angst bij het vangen van een bal. Bang om een blessure op te lopen. Badmintonnen en voetballen deed ik  al lang niet meer. Bij Revalis daagden ze mij uit om dit weer eens op te pakken. Dezelfde middag ben ik nog naar een sportzaak gereden om een badmintonset te kopen. Ik accepteerde ook dat ik een lichamelijke reactie kreeg op een bepaalde inspanning. Ook kon ik rustig beredeneren dat deze reactie weer zou afnemen. Gaandeweg veranderde er meer dan dat ik door had, de therapeuten wezen mij hierop waardoor ik mij ervan bewust werd. Lichamelijk merkte ik nog niet direct verschil, maar doordat ik anders ging handelen en denken gaf dit op langere termijn ook een zeer positief effect op mijn lichamelijke klachten.”

    Ik sta weer in Verbinding met mijn lichaam

    ,,Heb ik nu helemaal geen klachten meer?” besluit Lisa haar verhaal. ,,Echt wel, maar ik ben mij veel meer bewust geworden van mijn handelen, ik sta weer meer in verbinding met mijn lichaam en belangrijk, ik signaleer het wanneer ik weer eens in mijn oude patronen verval. Daardoor geef ik mijzelf en mijn lichaam nu de mogelijkheid om te herstellen. Er gaan nu zelfs dagen voorbij dat ik er helemaal niet meer mee bezig ben. Revalis heeft me heel veel geboden, het team (top, wat een samenwerking!), de inzichten en combinatie van gesprekken en sporten hebben mij gebracht waar ik nu ben! Ik kijk niet meer alleen naar het behalen van een doel, ook naar de waarde daarvan. Ik ben na de tien weken intensieve therapie nog een paar keer terug geweest voor gesprekken en evaluatie. Ik heb veel meer inzichten gekregen hoe alles wat betreft lichaam, geest en omgeving samenhangt. Er ergens sprake is van een onbalans dan heeft dat een effect op je. Ik denk dat me dat ook als zorgverlener veel bewuster heeft gemaakt.”