"Drie jaar lang heb ik dingen geprobeerd die niet werkten. Tot ik bij Revalis aan tafel kwam en voor het eerst het gevoel had dat ze me echt zagen — niet alleen mijn rug." Marieke is 42, werkt als HR-medewerker en is moeder van twee kinderen. Wij spraken haar enkele weken na het afronden van haar traject.
Voor de aanmelding
"Het begon met een vervelende rugklacht na een tilbeweging op het werk, eind 2022. Eerst de fysiotherapeut, daarna de manuele therapeut. Niks hielp echt. Mijn huisarts stuurde me door naar een orthopeed — niets te zien op de scan. Een pijnpoli, injecties, een nieuwe matras. Het werd erger in plaats van beter."
"Wat me het meest dwarszat: dat niemand mij geloofde dat het echt was. Mensen zeggen dat soort dingen niet hardop, maar je voelt het. ‘Het zit tussen je oren’ — dat dachten ze. En misschien dacht ik dat ondertussen zelf ook wel."
Het ergste was niet de pijn. Het ergste was dat ik niet meer wist wat er met me aan de hand was. Geloof in mijn eigen lichaam — weg. — Marieke
De intake
"Mijn bedrijfsarts zei: er is een kliniek in Den Bosch die zowel naar het lichaam als naar het hoofd kijkt. Toen ik daarheen ging, dacht ik: het zoveelste loket. Maar in het intakegesprek zat een revalidatiearts naast een psycholoog, en die luisterden samen. Niet alleen wat ik vertelde, ook hoe ik het vertelde."
"Ze legden uit dat aanhoudende pijn vaak een samenspel is — van een lichaam dat in alarmstand staat, gedachten die het versterken, en een leven waarin je de pijn steeds moet inplannen. Dat klonk niet als ‘het zit tussen je oren’. Dat klonk als: er is iets uit te leggen. Dat hielp."
Tijdens de behandeling
"Ik kreeg een gecombineerd traject. Twee keer per week kwam ik naar de kliniek — de ene keer voor fysiotherapie en bewegingstherapie, de andere keer voor gesprekken met de psycholoog. Wat ik bij de psycholoog leerde, oefende ik in de fysio-zaal. En wat ik fysiek opbouwde, gaf me materiaal voor de gesprekken."
- Graded activity. Stap voor stap meer doen, niet door te pushen, maar door realistisch op te bouwen. De eerste week vond ik het frustrerend traag.
- Acceptance and Commitment Therapy. Wat als de pijn er gewoon is — kun je dan toch leven naar wat voor jou belangrijk is? Dat was confronterend en bevrijdend tegelijk.
- Werkopbouw. Samen met de ergotherapeut en mijn werkgever maakten we een re-integratieplan. Niet over een paar maanden — direct.
"Het traject duurde 16 weken. Niet alle weken waren makkelijk. Maar voor het eerst was er iemand die zei: het mag zwaar zijn — en je hoeft het niet alleen te doen."
En nu?
"Ik werk weer 28 uur per week. De pijn is er nog soms; minder vaak en minder erg, maar ik hoef niet meer te wachten tot hij weg is. Ik weet wat ik kan doen als hij opspeelt. Ik geloof weer in mijn eigen lichaam."
"Wat ik tegen iemand zou zeggen die er nog middenin zit? Ga praten met een team dat niet alleen jouw klacht behandelt, maar jou. En geef het tijd. Drie jaar onbegrip wis je niet uit in een paar weken — maar het kan."
Marieke is een pseudoniem; haar verhaal is met haar instemming gepubliceerd. Foto's bij dit artikel zijn niet van haarzelf.